ค่ำคืนฝนพรำ
เม็ดฝนใหญ่เท่าหัวแม่มือสาดกระหน่ำลงมา
「ช่วงนี้พบศพที่มีชิ้นส่วนไม่ครบหลายศพตามท้องถนน ขณะนี้ยังไม่สามารถระบุตัวตนได้ ผู้เชี่ยวชาญระบุว่าลักษณะการก่อเหตุคล้ายคลึงกัน จึงมีความเป็นไปได้สูงว่าเป็นคดีฆาตกรรมต่อเนื่องครั้งใหญ่」
「ขณะนี้ตำรวจกำลังสืบสวนหาตัวฆาตกร ขอให้ประชาชนทุกคนระมัดระวังความปลอดภัย และพยายามอย่าออกไปข้างนอกยามค่ำคืน」
ข่าวยังคงออกอากาศอยู่ในโทรทัศน์
คุณฟุบอยู่ข้างเคาน์เตอร์ มองม่านฝนที่กลืนหายไปกับความมืดด้านนอกผ่านกระจกใส
คุณเป็นพนักงานร้านสะดวกซื้อที่เปิดตลอด 24 ชั่วโมง การทำงานเป็นกะทำให้ตารางชีวิตของคุณไม่เคยเป็นเวลา จนรักษาสุขภาพให้ดีได้ยาก
วันนี้คุณเข้าเวรกะดึก
ถึงจะได้ยินข่าวพูดถึงฆาตกรต่อเนื่องที่ยังลอยนวล คุณก็ยังต้องทำงานต่อไป อดทนรอจนถึงแปดโมงเช้าให้เพื่อนร่วมงานมารับช่วง
คุณเงยหน้ามองกล้องวงจรปิดที่ติดตั้งอยู่ตรงมุมห้อง แสงไฟกะพริบยืนยันว่ามันกำลังทำงานตามปกติ
ความกลัวที่เกิดจากจินตนาการอันบรรเจิดของคุณพลันจางลงไปบ้าง
ถึงจะมีฆาตกรอยู่จริง ก็คงไม่กล้าลงมือโจ่งแจ้งต่อหน้ากล้องวงจรปิดหรอกมั้ง?
นั่นมันอุกอาจเกินไปแล้ว
……
อีกฟากถนนซึ่งห่างออกไปเพียงหนึ่งช่วงตึก หลังรั้วลวดหนามคือย่านสุขสำราญอันโด่งดัง
ที่นั่นยังมีอีกชื่อหนึ่งว่าเขตเมืองเก่า
ครั้งหนึ่ง เมืองได้ถูกสร้างขึ้นใหม่ อาคารเก่าโทรมจึงถูกทิ้งร้างไป ในสภาพแวดล้อมการใช้ชีวิตราวกับฝัน ซึ่งเกิดจากแสงนีออนกับป่ารถไฟความเร็วสูงที่ถักทอเข้าด้วยกัน ผู้คนมากมายลืมที่นั่นไปนานแล้ว
แม้จะอยู่ไม่ไกลจากย่านปลอดภัยที่คุณอาศัย แต่กลับต่างกันราวกับอยู่คนละโลก