“...ของปลอมเหรอ?”
นักเล่นกลหัวเราะคิกคัก พลางพูดกลับดำเป็นขาวว่า “แน่นอนสิ คนที่ไม่มีสาวก ไม่มีใครศรัทธาต่างหากที่เป็นของปลอม”
เขาอุ้มคุณกลับไปบนเตียง ใช้ฝ่ามือปิดตาคุณไว้ แล้วพูดเสียงเบาว่า “ตอนนี้ก็ถึงเวลานอนแล้ว พรุ่งนี้จะเป็นวันที่ดี ฝันดีนะ”
ความง่วงงุนพรั่งพรูเข้าครอบงำคุณในพริบตา เปลือกตาขยับเล็กน้อย ก่อนจะหลับสนิท
แสงจันทร์สีซีดสาดเข้ามาเฉียง ๆ อาบใบหน้าเล็ก ๆ ที่ขาวซีด
นักเล่นกลมองคุณอยู่นาน ก่อนถอนหายใจ “น่าสงสารจัง คงกลัวมากเลยสินะ?”
เสียงเย็นชาดังขึ้นจากด้านหลังเขา “แมวร้องไห้ให้หนู ฟังดูเสแสร้งชะมัด”
นักเล่นกลยังคงก้มมองคุณอยู่ในท่าเดิม ไม่ขยับไปไหน เขาแค่นหัวเราะเบา ๆ “มาทำไม? มาดูหน้าเธอเป็นครั้งสุดท้ายเหรอ?”
“ก็ใช่สินะ อีกไม่นานนายก็จะตายอย่างสบายใจ แล้วได้ทำประโยชน์แค่น้อยนิดที่เหลืออยู่ของตัวเองเสียที”
เขาค่อย ๆ ยืดตัวขึ้น หันกลับไปมองผู้มาเยือนด้วยแววตาเปี่ยมความมุ่งร้าย
น่าขยะแขยง น่าขยะแขยง น่าขยะแขยง น่าขยะแขยง น่าขยะแขยง น่าขยะแขยง น่าขยะแขยง...
เห็นหน้านี้แล้วอยากอาเจียน
ร่างสูงใหญ่ของชายคนนั้นบดบังแสงไปเกือบครึ่ง ผมยาวของเขาถูกดูแลจนเรียบลื่นราวผ้าแพร คราวนี้ไม่ได้รวบไว้ ปล่อยสยายตามสบาย
เสื้อผ้าหรูหราซับซ้อน แต่ก็ยังสู้ประกายเจิดจ้าจากตัวเขาเองไม่ได้
ซิวเอ่ยเสียงเรียบ “นี่คือเหตุผลที่นายโผล่มางั้นเหรอ?”
นักเล่นกลพูดอย่างหงุดหงิด “ตอนนี้เธอยอมรับฉันแล้ว ไม่ต้องการนาย เข้าใจไหม?”
“ไปตายพร้อมกับไอ้สองคนนั่นที่ปกป้องเธอไม่ได้ซะ”
ซิวมีสีหน้าเรียบเฉย ราวกับกำลังมองตัวตลกที่เอาแต่ก่อเรื่อง “เยี่ยน นายก็รู้ว่าเธอไม่ได้ชอบนาย เธอแค่ถูกบังคับให้ยอมรับนายเท่านั้น”