“เหล่าเทพไม่เคยเมตตา ค่ำคืนอันยาวนานที่ประทานให้ไม่มีวันสิ้นสุด เช่นนั้นก็จงกลายเป็นรัตติกาลนิรันดร์ กลืนกินเหล่าเทพ ให้พวกเขากลายเป็นงานเลี้ยง”
……
รูม่านตาของคุณหดเล็กลง ความทรงจำผุดขึ้นฉับพลัน
ถ้อยคำสองบรรทัดที่หายไปจากบัตรเชิญ แทบจะเหมือนกับคำพูดของนักเล่นกลทุกประการ
“นักเชิดหุ่น...?”
คุณพึมพำถาม
เขาหัวเราะจนตัวสั่น ก่อนปฏิเสธอย่างอ่อนโยน “นักเชิดหุ่นตายไปแล้ว ฉันคือนักเล่นกล”
“คุณเห็นความทรงจำแล้วไม่ใช่เหรอ? ใต้รูปปั้นเทพองค์นั้น ศีรษะของผู้ได้รับพรจากเทพที่ถวายเป็นเครื่องสังเวยด้วยมือตัวเอง”
“แล้วคุณก็แค่กำมือเบา ๆ ‘ปัง’ มันก็แตกสลายกลายเป็นผุยผง ถูกดูดกลืนจนหมดสิ้น กลายเป็นอาหารหล่อเลี้ยงคุณ”
ไม่ใช่
คุณไม่ได้เห็นเรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น
อีกอย่าง...
“นั่นไม่ใช่ฉัน”
“ใช่ ไม่ใช่คุณ” นักเล่นกลถอนหายใจอย่างขอโทษ “ดูความจำฉันสิ สับสนอีกแล้ว”
“ถ้าเป็นคุณ เขาคงเต็มใจมอบทุกอย่างให้ เหมือนกับฉันนี่แหละ”
“...”
ใต้รูปปั้นเทพ เพียงชั่วครู่ก็รู้ผลแพ้ชนะและความเป็นความตายแล้ว
เถาวัลย์สีเขียวอมฟ้านับไม่ถ้วนยื่นออกมาจากความว่างเปล่า พันรัดร่างของซิว แขนทั้งสองข้างของเขากางออก ขาทิ้งห้อย เงยหน้าขึ้น สายตาจับจ้องมาที่คุณอย่างแม่นยำ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
“ชิ”
นักเล่นกลเปล่งเสียงหัวเราะหยันแผ่วเบา
ภายใต้ท่วงท่าราวกับกำลังถวายเครื่องสังเวย ซิวไม่ขัดขืนอีกต่อไป ปล่อยให้เถาวัลย์แทงทะลุผิวหนัง มุดเข้าไปในเส้นเลือด และพันรอบกระดูก
จากนั้นเลือดเนื้อก็เริ่มสลายและละลาย กลายเป็นพลังชีวิตกับพลังเทพบริสุทธิ์ ถูกเทพธรรมชาติดูดกลืนอย่างละโมบ
การกลืนกินกึ่งเทพทำให้เทพธรรมชาติสัมผัสได้ถึงความรู้สึกอิ่มเอมจากพลังที่เปี่ยมล้น ซึ่งไม่ได้รู้สึกมานานแล้ว พลังเทพแห่งโชคชะตาในร่างซิวบริสุทธิ์ แม้มีปริมาณน้อย แต่คุณภาพกลับสูงยิ่ง