“ไม่ได้ทำให้สิ่งมีชีวิตกลายเป็นหุ่นเชิด แต่เป็นการหลอมรวมต่างหาก” น้ำเสียงของสงครามแหบพร่า ความรู้สึกแปลกประหลาดจากการถูกจับเขาปีศาจยังไม่จางหาย น้ำเสียงจึงสั่นเล็กน้อย
สงครามย่อตัวลงตรงหน้า แผ่นหลังงุ้ม ศีรษะก้มต่ำจนมองไม่เห็นสีหน้า
“การแสดงที่สมบูรณ์แบบต้องไม่หลุดจากบทบาท แทรกซึม ค่อย ๆ กลืนกิน และเข้ามาแทนที่อย่างสมบูรณ์ จนกลายเป็นตัวละครนั้นเอง นี่แหละคือการหลอมรวม”
ซิว ซิงซิง ซีเออร์ และเทพสงคราม หลังถูกหลอมรวมแล้ว ต่างก็เป็นทั้งตัวเองและเยี่ยน
ฟังดูเข้าใจยาก แถมยังบ้าคลั่ง
ส่วนเรื่องนักเล่นกลน่ะหรือ
ก็คงเป็นหนึ่งในหุ่นเชิดที่เยี่ยนสร้างขึ้นจากซากของเหล่าเทพ… ละมั้ง?
“แล้วนายล่ะ?” เธออดถามไม่ได้ “แต่เดิมนายเป็นแบบไหน?”
“จำไม่ได้แล้ว” เยี่ยนตอบ “เธอชอบแบบไหน ฉันก็เป็นแบบนั้นได้ ไม่ดีหรือไง?”
เขาไม่ได้โกหก
เธอนึกถึงตอนที่หลอมรวมเทวสภาวะแห่งโชคชะตาแล้วมองเห็นวิญญาณของนักเล่นกล
พลังเทพสารพัดปะปนกัน ราวกับเศษผ้าที่ถูกยัดส่ง ๆ เข้าไปในปลอกหมอน
มากเกินไป ยุ่งเหยิงเกินไป ปะปนกันจนตุ๊กตาผ้าที่ถูกยัดไส้บิดเบี้ยวผิดรูป จนมองไม่เห็นเค้าโครงเดิม
อีกทั้งตอนความทรงจำของเทพโชคชะตาเข้าครอบงำเธอ เธอก็มองใบหน้าของนักเชิดหุ่นไม่ชัดมาตลอด
แม้ตอนนี้เธอจะมองย้อนความทรงจำที่หลงเหลือเหล่านั้นจากมุมมองของคนนอกแล้ว ผลลัพธ์ก็ยังเหมือนเดิม
ยังมองไม่ชัดอยู่ดี
ไม่ใช่เพราะถูกผนึกอะไรไว้ แต่เป็นเพราะ “การมีอยู่” ของนักเชิดหุ่นพร่าเลือนเสียจนแม้แต่ตัวเขาเองก็ยังจำไม่ได้
เยี่ยนทอดทิ้งตัวตนของตัวเองไปแล้ว