เทพสงครามพูดด้วยแววตาแดงฉานที่ฉายประกายเพลิดเพลิน ราวกับกำลังหวนรำลึกถึงความสะใจจากการต่อสู้ครั้งนั้น
คุณยัดมันฝรั่งทอดเข้าปากเงียบ ๆ เคี้ยวดังกรุบกรอบ ไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่ในใจกลับปั่นป่วนขึ้นมา
นักสร้างหุ่น นักเล่นกล นักเชิดหุ่น
จะเป็นคนคนเดียวกันหรือเปล่า?
แต่นักเชิดหุ่นตายไปแล้ว ส่วนนักเล่นกลที่คุณพบในนครกระจก กับนักสร้างหุ่นกลับอยู่ในดันเจียนของเทพสงคราม
ถ้าเป็นผู้เล่นคนเดียวกัน จะปรากฏตัวในดันเจียนคนละแห่งพร้อมกันได้เหรอ?
คุณครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เริ่มเหนื่อย ยังไงก็ไม่มีหลักฐาน คิดไปก็เสียเวลาเปล่า เลยตัดใจเลิกคิด แล้วหันมาสนใจเทพสงครามแทน
«ศึกเทพเจ้าครั้งหน้าจะเริ่มเมื่อไหร่?»
«หลังจากพวกนั้นกินมื้ออาหารเสร็จ»
«ดันเจียนของพวกนั้นยังดำเนินต่อไปอยู่เหรอ?»
คุณนึกว่าดันเจียนจะปิดพร้อมกันหมดเสียอีก
เทพสงครามเหลือบตามอง «ฉันแปลกใจอยู่เหมือนกันที่เธอเป็นคนแรกที่จบ ได้ยินมาว่าผู้เล่นพวกนั้นแพ้ยับเยินหมดเลยเหรอ?»
คุณโยนความผิดให้คนอื่น «ก็เพราะเทพแห่งกลลวงกับเทพธรรมชาติมาก่อเรื่องไม่ใช่เหรอ»
เทพสงครามพยักหน้า เหมือนเห็นด้วย
«เธออ่อนแอเกินไป ถึงโดนฉวยโอกาสได้»
«...» พูดทีไรเจ็บจี๊ดทุกทีเลยนะ
คุณกวาดตามองเทพสงครามตรงหน้า จู่ ๆ ก็คิดอะไรขึ้นมาได้ การมีพลังเทพแต่ใช้ไม่เป็นมันอึดอัดจะตาย ตรงนี้ก็มีเทพตัวจริงอยู่พอดี ไม่ลองแอบเรียนรู้ดูหน่อยเหรอ?
«เทพสงคราม ฉันมีเรื่องอยากขอเล็ก ๆ น้อย ๆ»
เทพสงครามขมวดคิ้ว «ว่ามา»
«สอนฉันควบคุมพลังเทพให้ชำนาญกว่านี้หน่อย»
...
ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ คุณสาบานเลยว่าจะไม่มีวันหัวทึบไปขอให้เทพสงครามมาเป็นอาจารย์อีกเด็ดขาด