“ฉะ...ฉันเป็นพันธมิตรกับเทพสงครามเพราะไม่มีทางเลือก พลังต่อสู้ซึ่งหน้าของเขาแข็งแกร่งมาก ที่จริงพวกเราร่วมมือกันจัดการเขาได้นะ” คุณพยายามเค้นสมองหาทางเอาชีวิตรอด
เทพตัณหาพูดเนิบช้า “กินเธอแล้วพลังเทพจะแข็งแกร่งขึ้น จะได้จัดการเขาง่ายกว่าเดิม”
เขาแยกเขี้ยวอีกครั้ง
“เดี๋ยวก่อน!!”
เทพตัณหาไม่ฟัง ปลายลิ้นแตะลงบนใบหน้าคุณแล้ว
รูม่านตาคุณหดแคบ สมองทำงานหนักจนแทบล้น พยายามหาทางเอาตัวรอด
วินาทีถัดมา เขาหยุดชะงัก ค่อย ๆ หุบยิ้มลง เหลือเพียงปลายลิ้นที่ยื่นออกมาเลียแก้มคุณซ้ำไปซ้ำมา
“หอมจัง ไม่อยากกินเลย กินหมดแล้วก็ไม่มีอีก”
ปลายลิ้นของเทพตัณหาแห้งและเย็นเล็กน้อย ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังถูกสัตว์เลื้อยคลานบางชนิดดมกลิ่น
ตอนแรกคุณขนลุกซู่ แต่ผ่านไปพักใหญ่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นต่อ จนสุดท้ายคุณเริ่มชินชา
“ตกลงจะกินหรือไม่กิน?”
เทพตัณหาพูดซ้ำ “ไม่อยากกิน”
คุณเบี่ยงหน้าหลบลิ้นของเขา “ถ้าไม่กินก็ปล่อยฉันสิ”
เทพตัณหาคลายมือที่กดคุณไว้ แต่ปลายหางยังพันรอบข้อเท้า “ไม่ จะเก็บเธอไว้กินเป็นคนสุดท้าย”
“...พิธีรีตองเยอะเหมือนกันนะ”
หางที่พันรอบข้อเท้าพลันคลายแรง คุณยังไม่ทันตั้งตัว สายตาของเทพตัณหาก็หันไปทางส่วนลึกของป่าทึบแล้ว
เสียงเสียดสีกุกกักใกล้เข้ามาจากไกล ๆ พร้อมเสียงต้นไม้ใบหญ้าถูกกดทับ
หัวงูขนาดมหึมาแหวกพุ่มไม้ทีละชั้น ค่อย ๆ ยื่นเข้ามาใกล้
เกล็ดทั่วร่างของมันเป็นสีหม่นราวสนิมเหล็ก รูม่านตาเรียวตั้งเป็นสีทอง ในปากคาบเศษชิ้นส่วนสีเทาขาวซึ่งหมอกแห่งความโกลาหลไหลวนอยู่
งูยักษ์ก้มหัว วางเศษชิ้นส่วนนั้นลงบนฝ่ามือที่เทพตัณหายื่นออกมาอย่างแผ่วเบา
เทพตัณหาคีบเศษชิ้นส่วนนั้นไว้ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง