นักเล่นกลพูดอย่างกลัดกลุ้มว่า “ทำไมคุณถึงไปอยู่กับสงครามได้ล่ะ?”
“คุณก็ไม่ชอบพวกเทพที่วางตัวเหนือคนอื่นเหมือนกันไม่ใช่เหรอ? ทำไมพวกเราต้องเล่นเกมความตายที่เหล่าเทพเรียกกันเองด้วยล่ะ?”
“ไม่ว่าจะชนะหรือแพ้ สุดท้ายก็หนีชะตากรรมที่ต้องถูกบดขยี้ราวกับมดปลวกไม่พ้นอยู่ดี”
“พวกเราต่างหากที่เป็นพวกเดียวกัน พวกเราก็เป็นมนุษย์เหมือนกัน คุณไม่อยากเข้าร่วมภารกิจอันยิ่งใหญ่นี้เหรอ? ทำให้เหล่าเทพหลับใหลชั่วนิรันดร์ แล้วจบเกมที่ไม่มีวันสิ้นสุดนี่ซะ”
ชายตรงหน้าพูดด้วยน้ำเสียงฮึกเหิม ถ้อยคำเปี่ยมด้วยความยุติธรรม ราวกับกำลังต่อสู้ขัดขืนโดยไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องแลกด้วยเลือดและการเสียสละ
หัวใจที่ตึงเครียดของคุณไม่ได้ผ่อนคลายลงเลย “ตอนนี้ฉันสืบทอดเทวสภาวะแห่งโชคชะตามาแล้ว คุณก็จะฆ่าฉันด้วยเหรอ?”
“ไม่ ๆ ไม่เหมือนกัน” นักเล่นกลแกว่งนิ้วไปมา พลางเดินวนไปวนมา “ฉันหมายถึง ควรสลับสถานะระหว่างคนกินกับอาหารต่างหาก”
เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย รอยยิ้มยิ่งกว้างขึ้น “ตอนนี้บนโต๊ะอาหารต้องมีคนกินแค่เราสองคน ที่เหลือเป็นอาหารทั้งหมด”
สายลมพัดผ่านหุบเขาวงแหวน ส่งเสียงครวญครางแผ่วต่ำ พัดปะทะใบหน้าเย็นเฉียบราวกับคมดาบ
เทวสภาวะเปรียบเสมือนวิญญาณของเทพ
หลังกลืนกินวิญญาณมามากมายขนาดนั้น คุณยังเป็นตัวเองอยู่จริงหรือ?
ผ่านเปลือกนอก คุณมองวิญญาณของนักเล่นกลที่พร่าเลือนเพราะพลังเทพอันยุ่งเหยิงมากมาย แล้วส่ายหน้า
“ฉันไม่เอาด้วย”
รอยยิ้มบนใบหน้าของนักเล่นกลแข็งค้างไปชั่วขณะ จากนั้นก็ค่อย ๆ เลือนหายไปเหมือนควันหมอกที่ถูกสายลมพัดสลาย