อีกาทองคำกางปีกจากไปอีกครั้ง แสงอรุณส่องขึ้นจากเส้นขอบฟ้า เป็นสัญญาณว่ารอบวันคืนใหม่เริ่มต้นขึ้นแล้ว
คุณนั่งขัดสมาธิอยู่บนกิ่งรั่วมู่ ซึมซับปราณวิญญาณสายแรกที่ฟ้าดินมอบให้
หลังสอนเคล็ดวิชาให้คุณเสร็จ จู๋หลงก็หลับใหลลงอีกครั้ง
คุณรู้สึกว่าเขาเหมือนจะนอนไม่พอสักที ทั้งที่ตอนคุยกับคุณ แม้จะพูดน้อย แต่ก็ไม่ได้ดูง่วงเลย
“เห็นไหม ฉันบอกแล้วว่าเขาต้องยอมคุยกับเธอ” ซิงซิงปีนขึ้นมาอยู่ข้างคุณตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ มันยอง ๆ อยู่ข้างกายพลางแทะผลไม้ “จู๋จิ่วอินเป็นมหาเทพองค์สุดท้ายที่ยังเหลืออยู่ในต้าหวง นิสัยโดดเดี่ยว เย็นชา ครั้งสุดท้ายที่เขาคุยกับใครก็เมื่อเนิ่นนานมาแล้ว คุยกับเทพสืบสายเลือดคนหนึ่งที่ชื่อว่านวี่ป๋าอยู่ไม่กี่คำ”
ซิงซิงมีความเข้าใจเรื่องเวลาเลือนราง มันรู้แค่ว่า “เนิ่นนาน” หมายถึงเวลาที่ยาวนานมาก หากให้มันอธิบายให้ชัดเจน คงได้แต่เกาหัวเกาหู
แต่สิ่งที่มันรู้แน่คือ ไม่มีทางนานเท่ากับช่วงเวลาที่จู๋หลงรอคุณอยู่
ตั้งแต่ซิงซิงบังเอิญผ่านมาใกล้รั่วมู่ มันก็พบว่าเทพองค์นี้หลับใหลอยู่ที่นี่มาตลอด
มันเดินทางข้ามภูเขาลำธารไปมาไม่รู้กี่รอบ จู๋หลงก็ยังอยู่ที่เดิม
“ฉันก็อยากได้รับการถ่ายทอดวิชาจากมหาเทพเหมือนกัน” มันพูดอย่างอิจฉา
ยากจะเชื่อว่าลิงตัวหนึ่งจะมีสีหน้าอารมณ์หลากหลายได้ขนาดนี้
คุณอดขำไม่ได้ จึงชวนว่า “งั้นอยากฝึกด้วยกันไหม?”
ผลไม้ที่ซิงซิงกินไปได้ครึ่งลูกหลุดจากมือกลิ้งตกลงไป มันชี้นิ้วใส่ตัวเองอย่างตื่นเต้นจนพูดตะกุกตะกัก “ฉะ...ฉันก็ได้เหรอ?”
คุณแอบเหลือบมองร่างมังกรสีแดงดำที่ขดล้อมอยู่รอบตัว จู๋หลงมหาเทพองค์นี้ไม่พูดอะไร แปลว่าไม่คัดค้านแน่นอน