แน่นอนว่าคุณรู้ดีว่าถ้าขอให้จู๋หลงช่วย ทุกอย่างจะง่ายขึ้น
ปัญหาคือเขาจะยอมไหม? ก่อนหน้านี้เขายังอยากให้คุณอยู่ต่ออยู่เลย
ลองคิดอีกที แค่ลองดูก็ไม่ได้เสียอะไรสักหน่อย
คุณหาเวลาคุยเรื่องนี้กับจู๋หลง คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะตอบตกลง
เขาถึงกับจัดการเรื่องพาหนะให้เรียบร้อย “ให้จินอูพาเธอไป”
คุณรีบโบกมือ “ไม่ต้องหรอกมั้ง ถ้าจินอูออกไป แล้วดวงอาทิตย์จะขึ้นจะตกยังไงล่ะ?”
จู๋หลงไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่จินอูที่กำลังพักอยู่ข้าง ๆ กลับแหงนหน้าร้องเสียงก้อง ท่ามกลางแสงที่สว่างจ้าขึ้น มีหัวอีกเก้าหัวงอกออกมา
หนึ่งในนั้นแยกออกจากร่างต้น กลายเป็นจินอูตัวจิ๋ว บินวนอยู่กลางอากาศสองสามรอบ ก่อนจะร่อนลงข้างกายคุณอย่างงดงาม
แบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอ?
คุณยืนตาค้าง
ซิงซิงกอดขาคุณไว้ ตัวสั่นงันงก ก่อนรวบรวมความกล้าถามว่า “ฉันไปด้วยได้ไหม?”
มันก็อยากตามคุณไปดูโลกที่กว้างใหญ่และห่างไกลออกไปเหมือนกัน
มีซิงซิงไปด้วย การเดินทางคงสนุกน่าดู
คุณมองจู๋หลงอย่างคาดหวัง แล้วถามย้ำ “ได้ไหม?”
เขาพยักหน้า “ได้”
……
ก่อนออกเดินทาง คุณบอกลาสัตว์อสูรทั้งหลายที่อยู่แถวนั้นทีละตัว อย่างไรเสียก็อยู่ด้วยกันมาตั้งนาน แอบรู้สึกเสียดายอยู่เหมือนกัน
ทุกอย่างพร้อมแล้ว คืนสุดท้ายที่คุณใช้เวลาอยู่ในกระท่อมไม้ข้างต้นรั่วมู่ผ่านไป คุณยืดเส้นยืดสายแล้วเดินออกมา
หน้าประตู ซิงซิงยกกระเป๋าที่ถักจากเถาวัลย์ไม้ชนิดพิเศษเอาไว้ ข้างในอัดแน่นไปด้วยผลไม้สีแดงเข้ม
“เอานี่ให้เธอ จู๋จิ่วอินให้ฉันไปเก็บมา”
มันยัดกระเป๋าใส่อ้อมแขนคุณ แล้วกระโดดโลดเต้นอย่างตื่นเต้น “ไปกันเถอะ ไปกัน!”
คุณลูบกระเป๋าอย่างไม่คิดอะไร สัมผัสของมันน่าพิศวง คล้ายผ้าไหมที่นุ่มลื่น
ที่น่าพิศวงยิ่งกว่าคือจู๋หลงยังสั่งให้ซิงซิงเตรียมของแบบนี้ให้ด้วยเหรอ?