ค่ำคืนหนึ่งในอีกไม่กี่วันต่อมา คุณเพิ่งอ่านหนังสือที่ห้องสมุดเสร็จ กอดหนังสือกองโตเดินไปตามทางเล็ก ๆ ที่มุ่งกลับหอพัก
เส้นทางนี้ค่อนข้างเงียบสงบ อีกทั้งไฟถนนยังสลัวอยู่บ้าง เป็นทางลัดที่คุณใช้ประจำเพื่อประหยัดเวลา
ขณะที่กำลังคิดถึงจุดยากของหัวข้อหนึ่ง เสียงทะเลาะวิวาทจากที่ไม่ไกลนักเบื้องหน้าก็ดึงคุณออกจากภวังค์
คุณขมวดคิ้วมองไปตามเสียง อาศัยแสงจันทร์มัว ๆ กับรัศมีไฟถนนที่อยู่ไกลออกไป จึงเห็นลั่วเอ่อร์ รุ่นน้องซัคคิวบัสที่ทำให้คุณปวดหัว กำลังถูกนักศึกษามนุษย์สัตว์หลายคนซึ่งโซเซคล้ายเมามายล้อมเอาไว้
เขาหันหลังให้คุณ ร่างดูผอมบางเป็นพิเศษเมื่ออยู่ท่ามกลางเหล่ามนุษย์สัตว์ร่างสูงใหญ่ หางรูปหัวใจของเขาห้อยลงแตะพื้น
คุณฟังบทสนทนาไม่ชัด แต่พอมองออกว่าลั่วเอ่อร์กำลังพยายามอธิบายอะไรบางอย่าง ส่วนเหล่ามนุษย์สัตว์กลับไม่ยอมรามือ ถึงขั้นพยายามเอื้อมมือไปดึงแขนเขา
สีหน้าของคุณเคร่งขรึมขึ้นทันที ไม่ลังเลอีกต่อไป รีบก้าวเข้าไปหา
“พวกคุณทำอะไรกัน? รุมก่อกวนเพื่อนนักศึกษาเหรอ?”
เสียงของคุณไม่ได้ดังมากนัก แต่ในสถานที่เงียบสงัดและโล่งกว้าง กลับดังก้องไปทั่ว
เหล่ามนุษย์สัตว์หันมามอง ก่อนตะโกนเสียงห้าว “แล้ว...แล้วเกี่ยวอะไรกับเธอ? พวกเรา...ก็แค่อยากเป็นเพื่อนกับรุ่นน้องลั่วเอ่อร์เท่านั้น!”
คุณเดินไปยืนข้างลั่วเอ่อร์ ขยับตัวบังเขาไว้เล็กน้อย แล้วเงยหน้าสบตาพวกมนุษย์สัตว์ร่างสูง แม้ในใจจะหวั่น ๆ อยู่บ้าง แต่น้ำเสียงยังคงแข็งกร้าว “ก่อกวนคนอื่นในมหาวิทยาลัย ฝ่าฝืนข้อบังคับข้อที่ 17 ให้ฉันบันทึกเรื่องแล้วรายงานสภานักศึกษาไหม?”
คุณโชว์ตรากรรมการฝ่ายวินัยที่ติดอยู่ตรงอกเสื้อ
อาจเป็นเพราะท่าทีของคุณ หรือเพราะชื่อเสียงของสภานักศึกษามีผล พวกมนุษย์สัตว์มองหน้ากัน พึมพำอะไรทำนองว่า “หมดสนุกเลย” กับ “ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านจริง” ก่อนจะเดินจากไปอย่างไม่สบอารมณ์