เมื่อลืมตาตื่น ฟ้าก็มืดสนิทแล้ว
หนานเฉิงนั่งอยู่บนเก้าอี้เพียงตัวเดียวในห้อง ขายาวได้สัดส่วนของเขาไม่มีที่ให้วาง
แขนข้างหนึ่งพาดอยู่บนพนักเก้าอี้ ท่านั่งผ่อนคลายสบาย ๆ ราวกับอยู่บ้านตัวเอง
มืออีกข้างถือโทรศัพท์ไร้ยี่ห้อแนบหู ดูเหมือนกำลังคุยกับใครอยู่
“อืม เดี๋ยวฉันไป”
พอเห็นเธอมองมา เขาก็กดวางสายอย่างไม่ใส่ใจ “ตื่นแล้วเหรอ?”
“...ทำไมนายมาอยู่ที่นี่?” เธอมองเขาอย่างระแวดระวัง
“เธอหลับไปแล้ว จะให้ทิ้งไว้ข้างทางได้ยังไง” หนานเฉิงไม่ได้โกรธท่าทีของเธอ กลับอธิบายอย่างใจเย็น
“ละ...แล้วนายรู้ที่อยู่บ้านฉันได้ยังไง?”
เขาตอบอย่างเปิดเผย “เธอเป็นคนบอกเอง ลืมแล้วเหรอ?”
“ฉันบอกเหรอ?” เธอลังเล
ตอนนั้นร้องไห้จนเหนื่อยแล้วหลับไป จึงจำอะไรไม่ได้ บางทีอาจเป็นตอนกึ่งหลับกึ่งตื่นที่เธอพูดออกมา
หนานเฉิงยังคงสีหน้าเรียบเฉย “ใช่สิ”
เมื่อเห็นท่าทางน่ารักที่กำลังสงสัยตัวเองของเธอ เขาก็ต้องฝืนข่มแรงปรารถนาที่อยากจูบเธอไว้
“ขอบคุณนะ” ไม่ว่ายังไง เขาก็ช่วยเธออีกครั้ง
ความหวาดกลัวจาง ๆ ผุดขึ้นในใจเธอ
เธอรู้สึกว่าตัวเองเริ่มพึ่งพาเขาอยู่บ้าง จึงกลัวความคิดที่ว่าอาจควบคุมตัวเองไม่ได้และพึ่งพาเขามากขึ้นไปอีก
เมืองนี้ทั้งกว้างใหญ่และเจริญรุ่งเรือง เมื่อเข้าไปอยู่ท่ามกลางมัน เธอกลับรู้สึกตัวเล็กจ้อยจนหลงทางและไร้ที่พึ่ง
ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ หนานเฉิงทั้งอ่อนโยนและเอาใจใส่ ดูแลเธออย่างละเอียดทุกเรื่อง
เธอไม่กล้าพูดว่าตัวเองจะรักษาหัวใจไว้ได้ดี
“ดูเหมือนจะดึกมากแล้วนะ” เธอพูดอ้อม ๆ เพื่อไล่แขก
“อืม” เขารับคำ แต่ไม่ได้ขยับไปไหน
ขณะที่เธอกำลังรวบรวมความกล้าอยู่นาน เตรียมจะพูดออกไปตรง ๆ เสียงคลุมเครือชวนเขินจากห้องข้าง ๆ ก็ดังทะลุกำแพงที่กันเสียงไม่ได้เลย