เหนือทะเลลึก เทพแห่งกลลวงเรียกวาฬยักษ์ตัวหนึ่งมา
มันเป็นหนึ่งในบริวารของเทพแห่งกลลวง
คุณกระโดดออกมาจากอกของเทพแห่งกลลวง กลับคืนร่างมนุษย์ แล้วถอยห่างจากอีกฝ่ายอย่างระแวดระวัง
สายลมทะเลเค็มคาวพัดดอกไม้เล็ก ๆ หลายดอกออกจากเส้นผมของคุณ กลีบดอกปลิวลงสู่ผิวน้ำ ก่อนถูกฝูงปลานับไม่ถ้วนแย่งกันกินจนหมดในพริบตา
ดอกไม้เหล่านั้นมีพลังเทพของเทพธรรมชาติอยู่ พลังเทพเป็นสมบัติล้ำค่าสูงสุดสำหรับสิ่งมีชีวิต
“เอ๊ะ?” เทพแห่งกลลวงประหลาดใจ “เทพธรรมชาติแต่งตัวให้คุณเหมือนตุ๊กตาเหรอ?”
มือที่จับชายกระโปรงของคุณกำแน่นขึ้น แต่ไม่ได้ตอบอะไร แล้วถอยหลังไปอีกหลายก้าว อีกฝ่ายยืนอยู่ตรงส่วนหัวของวาฬยักษ์ ส่วนคุณถอยมาเกือบถึงหางแล้ว
เทพแห่งกลลวงเหมือนจะหัวเราะ “ฉันช่วยคุณหนีออกมาจากเขตแดนของเทพธรรมชาติ ไม่คิดจะขอบคุณฉันหน่อยเหรอ?”
คุณพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ขอบคุณ”
อีกฝ่ายกุมอก “เสียใจจัง ทำไมถึงเย็นชากับฉันขนาดนี้?”
“ระแวงฉันอยู่เหรอ? แต่ฉันยังไม่ได้ทำร้ายคุณเลยนะ”
“แค่ยังไม่มีโอกาส ตอนอยู่ที่นครกระจก คุณคิดจะฆ่าฉัน”
“นั่นมันตอนนั้น” เทพแห่งกลลวงพูดอย่างร่าเริง ปลายนิ้วเล่นกับสายลมทะเลอย่างไม่ใส่ใจ “ตอนนี้ไม่เหมือนกันแล้ว”
“ไม่เหมือนตรงไหน?” คุณค่อย ๆ คลายมือ ชายกระโปรงกว้างนุ่มพลิ้วไหวตามสายลม บดบังปลายนิ้วที่ขยับเล็กน้อย
น้ำเสียงของอีกฝ่ายสูงขึ้น “คุณก็รู้นี่ ว่าฉันคล้ายกับพวกเขาตรงไหน”
เป็นคำใบ้ที่แทบไม่ต่างจากการบอกตรง ๆ
แต่คุณไม่ได้หลงกลคำพูดนั้น “แต่สิ่งที่พวกคุณต่างกันมีมากกว่า ถ้าเป็นตอนแรก ฉันอาจจะยังลดความระแวงลงได้”