ร้านอาหารหรูตกแต่งอย่างประณีตแห่งหนึ่งใกล้มหาวิทยาลัย ราคาค่อนข้างแพง
ตอนนั่งลง เขาก็นั่งข้างคุณอย่างเป็นธรรมชาติ แขนพาดพนักเก้าอี้ของคุณ
“ลองดูสิว่าอยากกินอะไร” ฉือซวี่ยื่นเมนูให้ ปลายนิ้วเฉียดหลังมือคุณโดยไม่ตั้งใจ
คุณชักมือกลับ ก้มหน้าดูเมนูแล้วแทบสูดปากเมื่อเห็นราคา
คุณแอบถลึงตาใส่เขา แต่อีกฝ่ายกลับรับสายตานั้นอย่างสบายใจ ก่อนพูดเสียงเบาจนมีแค่คุณสองคนที่ได้ยินว่า “ทำตัวตามสบาย ไม่ต้องเสียดายเงินสามีหรอก”
“……”
งั้นก็สั่งเลยแล้วกัน
คุณเลือกเมนูที่แพงที่สุดมาประชดเขาอย่างไม่ยั้ง
รูมเมตที่กำลังดูเมนูอีกเล่มอยู่ฝั่งตรงข้ามตาค้าง “พวกเรากินไม่หมดหรอกมั้ง?”
ไม่ใช่ว่าจะเอาไปเลี้ยงหมูสักหน่อย
“ไม่เป็นไร ลองชิมกันให้ครบ กินไม่หมดก็ให้พี่ชายฉันห่อกลับไปกินเป็นมื้อดึก” คุณมองฉือซวี่แล้วส่งเสียงฮึในลำคอ
เขาเลิกคิ้ว เออออตามทุกอย่างตั้งแต่ต้นจนจบ “ได้เลย ตามใจน้องสาว”
น้ำเสียงแบบนี้ไม่เหมือนลูกพี่ลูกน้องแท้ ๆ เลยสักนิด
ท่ามกลางสายตาร้อนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ของรูมเมต คุณรู้สึกเหมือนแกล้งคนอื่นแล้วตัวเองกลับเสียเปรียบ
โดยเฉพาะหลังมื้ออาหาร ตอนฉือซวี่ซื้อขนมให้รูมเมตของคุณอีกกองใหญ่
พอทุกคนกลับไปแล้ว ทันทีที่ก้าวเข้าหอ คุณก็ถูกกดให้นั่งบนเก้าอี้แล้วโดนสอบสวนสามต่อหนึ่ง “เพื่อนรัก สารภาพมาตรง ๆ เลยนะ เขาเป็นลูกพี่ลูกน้องเธอจริง ๆ เหรอ?”
คุณตอบทั้งที่ใจไม่ค่อยดี “จริงสิ”
“ไม่ต้องมาเลย บ้านไหนเขาถามพวกเราว่าที่มหาวิทยาลัยมีใครมาจีบเธอหรือเปล่า?”
คุณลืมตาพูดโกหกหน้าตาย “เขาคงเป็นห่วงเรื่องความรักของฉันมั้ง”
รูมเมตทำหน้าเหมือนจะบอกว่า ‘ทำเป็นไปเถอะ’ พอเห็นคุณไม่ยอมรับก็ไม่ซักต่อ