ฉือซวี่กลับยอมถอยในตอนนั้น ไม่ไล่ต้อนเธออีก
เขาเห็นพนักงานเสิร์ฟเดินมาทางนี้ จึงค่อย ๆ ยืดตัวขึ้น “อาหารมาแล้ว กินกันเถอะ”
มื้อนี้เธอกินอย่างใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ตลอดเวลาจิตใจล่องลอยไปหมด
จนฉือซวี่พาเธอมาถึงคาเฟ่เงียบสงบแห่งหนึ่ง เธอถึงได้สติกลับมา แล้วหันไปมองเขาอย่างสงสัย
“บ่ายนี้นั่งเขียนงานที่นี่ บรรยากาศดี”
ฉือซวี่วางคอมพิวเตอร์ลงแล้วหยิบหนังสือจากกระเป๋าเป้ของตัวเองมาวางตรงหน้าเธอ
ใคร ๆ ก็ว่าตอนตั้งใจทำงานจริงจัง คนเราจะมีเสน่ห์ขึ้นมาอีกแบบ
เธอแสร้งทำเป็นพลิกดูเอกสาร แต่ก็อดมองเขาไม่ได้ ต้องยอมรับว่าหากมองอย่างเป็นกลาง เขามีบุคลิกพิเศษบางอย่าง ราวกับแยกตัวจากความอึกทึกทั้งปวง ทั้งหยิ่งทะนงและไม่ยอมใคร
ชวนใจเต้นยิ่งกว่าใบหน้าหล่อเหลาเสียอีก
คิดอะไรอยู่เนี่ย
เธอสลัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้ง แล้วค่อย ๆ จดจ่อกับงาน จนต้นคอเริ่มเมื่อยจึงเงยหน้าขึ้นมาขยับคลายเส้น
ฉือซวี่กำลังมองเธออยู่ ไม่รู้ว่ามองมานานแค่ไหน กาแฟตรงหน้าหมดแก้วแล้ว หน้าจอคอมพิวเตอร์ก็ดับไปด้วย
เขาถามว่า “ไปกินมื้อเย็นกันไหม?”
เธอเปิดหน้าจอโทรศัพท์ พอตั้งใจทำอะไรขึ้นมาก็ลืมเวลาได้จริง ๆ นี่เลยเจ็ดโมงมาแล้ว
“ฉันต้องกลับมหาวิทยาลัยแล้ว”
“กินเสร็จแล้วฉันไปส่ง” เขาหยิบเสื้อคลุมขึ้นมา “แถวนี้มีถนนของกิน ไม่อยากไปเหรอ?”
เธอกะพริบตา “ไปสิ”
……
ถนนของกินคลาคล่ำไปด้วยผู้คน กลิ่นหอมของอาหารลอยอบอวลไปทั่ว
“อยากกินอะไร?” เขาจับมือเธอไว้แน่นแล้วถาม
เธอมองร้านแผงลอยละลานตารอบตัว ก่อนชี้ไปยังร้านหนึ่งที่มีคนต่อแถวยาวเหยียด “อันนั้น”
ฉือซวี่ว่า “รออยู่ตรงนี้”
เขาให้เธอยืนอยู่ตรงที่คนไม่พลุกพล่านนัก แล้วตัวเองก็เบียดเข้าไปต่อแถว
เธอมองแผ่นหลังของเขาที่โดดเด่นท่ามกลางฝูงชน เสื้อฮู้ดสีดำขับให้แนวไหล่ดูตรงสวย
เขาหันกลับมามองเป็นระยะเพื่อเช็กว่าเธอยังอยู่ที่เดิมหรือเปล่า พอสายตาประสานกัน เธอก็เบือนหน้าหนีโดยไม่รู้ตัว หัวใจสะดุดไปครึ่งจังหวะ
ตอนฉือซวี่ถือกล่องกระดาษที่มีไอร้อนลอยกรุ่นกลับมายัดใส่มือเธอ มุมปากเขายกยิ้มพลางพูดออกมาโดยไม่ทันคิด “ว่าง่ายจัง นึกว่าจะฉวยโอกาสแอบหนีไปซะอีก”