พอมีที่พักแล้ว คุณกับซิงซิงก็อาศัยช่วงกลางวันเดินเตร่ไปทั่วเมืองเพื่อสอบถามข่าวสาร
ดูเหมือนผู้คนที่นี่จะใช้เวทมนตร์กันได้ทุกคน แถมยังมีท่าทีเฉยเมยต่อสัตว์อสูร ราวกับมีความหยิ่งทะนงของชนชาติที่อุดมสมบูรณ์
จู่ ๆ เจ้าก้อนกลมป้อมขนฟูตัวหนึ่ง ซึ่งมีปีกงอกอยู่บนหลังถึงสี่ปีก็พุ่งชนคุณ แล้วมุดเข้ามาในอ้อมแขน
ขณะที่คุณยังมึนงงอยู่ คนหลายคนที่วิ่งตามมาก็ตะโกนขึ้นว่า “ที่แท้ก็เป็นสัตว์เลี้ยงวิญญาณของเธอนี่เอง ตี้เจียงตัวนี้แอบกินเสบียงแห้งของพวกเรา เธอต้องชดใช้!”
“ฉันแค่เดินผ่านมา นี่ไม่ใช่สัตว์เลี้ยงวิญญาณของฉันสักหน่อย” คุณดึงเจ้าตัวเล็กที่จงใจชนเพื่อเรียกร้องค่าเสียหายออกมา แล้วยกมันขึ้นเตรียมวางลง
ตี้เจียงตัวน้อยรับรู้การกระทำของคุณ จึงบิดตัวปุกปุยเนื้อนุ่มไปมา ทำท่าทางน่าสงสารสุด ๆ
แม้คุณจะไม่เข้าใจว่ามันไม่มีหัว ไม่มีใบหน้า แล้วแสดงอารมณ์ออกมาได้ยังไง แต่กลับรับรู้ถึงความคิดที่อยากทำตัวน่าสงสารของมันได้จริง ๆ
ระหว่างที่คุณลังเล มันก็หลุดจากมือแล้วมุดกลับเข้ามาในอ้อมแขน ก่อนจะถูไถเอาใจคุณอย่างแรง
“...ช่างเถอะ” คุณถอนหายใจ “เท่าไหร่ล่ะ เดี๋ยวฉันดูว่าจะชดใช้ไหวไหม”
หลังตกลงกันได้ คุณก็ใช้ผลจู๋กั่วสองผลแลกเจ้าตัวเล็กนี่มา ตอนเปิดถุง มันยังฉวยโอกาสใช้ปากที่ไม่มีอยู่จริงแอบกินไปอีกผล พอคิดบัญชีแล้ว คุณเสียผลจู๋กั่วไปถึงสามผล
ซิงซิงบ่นอย่างขุ่นเคือง “น่าจะส่งมันให้พวกสองขานั่นไปตั้งแต่แรก น่าหมั่นไส้จริง ๆ!”
ตี้เจียงนอนเอกเขนกอยู่ในอ้อมแขนคุณ ทำเป็นไม่ได้ยิน
คุณขยี้ขนลื่นมือของตี้เจียงส่ง ๆ แล้วก้มวางมันลงบนพื้น “ถือว่าความน่ารักใช้หนี้แล้วกัน คราวหน้าอย่าทำอีก”