เธอชี้ไปทางบ้าน ทำหน้าขู่แยกเขี้ยว จากนั้นชี้ตัวเองแล้วทำท่าบอกว่า “ตามฉันมา”
เจ้าฮัสกี้มองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกพรวดขึ้นอย่างตื่นเต้น เห่า “โฮ่ง” แล้วพุ่งไปยังทิศที่เธอชี้... แต่กลับวิ่งไปหาต้นไม้ริมทาง แล้วเริ่มขุดดินอย่างสนุกสนาน
ดินกระเด็นเปรอะเปื้อนเธอจนมอมแมม
เธอ: “……”
คิดไว้แล้วว่าหวังมากไปก็ไม่ได้
เพื่อกลับคืนร่างมนุษย์ เธอไม่ยอมแพ้และเริ่มภารกิจฝึกสุนัขอันแสนยากลำบากและน่าอนาถ
เธอสอนให้มันสะกดรอยตามลุงใจร้ายคนนั้น ผลคือมันกลับวิ่งไล่ล้อรถของอีกฝ่ายอย่างร่าเริง เกือบถูกรถชน แถมยังโดนด่าชุดใหญ่กับไม้กวาดที่ลอยตามมา เธอจึงต้องกระโดดขึ้นกำแพงหนี เกือบตกลงมาอีกต่างหาก
พอมันพาเธอไปแอบฟัง มันกลับถูกกลิ่นเนื้อตุ๋นหอมฉุยจากครัวดึงดูด จึงหมอบอยู่ริมหน้าต่าง น้ำลายยืดพลางหอนครางจนแผนแตก
ทั้งคู่ถูกคุณป้าถือไม้ขนไก่วิ่งไล่ไปทั่วลานบ้าน เธอเกาะคอมันไว้ รู้สึกเหมือนกำลังนั่งรถไฟเหาะที่ควบคุมไม่ได้ จนกระดูกแทบแหลกเป็นชิ้น ๆ
หลังปฏิบัติการที่ล้มเหลวอีกครั้ง พวกเธอก็ถูกไล่ออกมาอย่างหมดท่า
เธอซ่อนตัวอยู่ในพุ่มไม้ใกล้ ๆ ขนสีขาวราวหิมะเปื้อนเศษหญ้ากับดินจนกลายเป็นแมวสีเทาตัวน้อย
ฮัสกี้เองก็ไม่ได้ดูดีกว่ากัน ขนสวย ๆ ถูกกิ่งไม้เกี่ยวจนยุ่งเหยิง แถมยังมีใบไม้แห้งติดอยู่บนหัวหลายใบ
เธอนอนแผ่อยู่บนพื้น เหนื่อยจนหมดแรง ความรู้สึกพ่ายแพ้ถาโถมเข้ามาเต็มอก
เธอมองฮัสกี้ข้างตัวที่แลบลิ้น หยีตามองอย่างไร้เดียงสา ความรู้สึกสิ้นหวังพลันผุดขึ้นในใจ