(เรื่องนี้น่าจะสั้นหน่อย ลองเขียนเรื่องที่ช่วยเยียวยาจิตใจกันสักเรื่อง...มั้ง)
——
ตอนคุณลืมตาตื่นขึ้นมา โลกก็ใหญ่โตขึ้นมาก
ไม่สิ ควรพูดว่าคุณตัวเล็กลงต่างหาก
ตัวเล็กจนขดอยู่กลางฝ่ามือของผู้ใหญ่ได้ ตัวเล็กจนซ่อนในถ้วยชาได้
อุ้งเท้าสีชมพูระเรื่อ ขนปุกปุยสีขาวราวหิมะ และหางนุ่มนิ่มที่ขยับคล่องแคล่ว
คุณค่อย ๆ ตระหนักว่าตัวเองกลายเป็นแมว แถมยังเป็นแมวถ้วยชาเสียด้วย
ความทรงจำเลือนรางราวกับถูกน้ำชะล้าง เหลือเพียงภาพพร่าเลือน
คุณรู้แค่ว่าเดิมทีตัวเองเป็นมนุษย์
คุณเป็นใคร? มาจากไหน? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่? คำถามเหล่านี้เพิ่งผุดขึ้นมา ก็ถูกสัญชาตญาณที่รุนแรงกว่ากลบเสียแล้ว
「ช่วยเจ้านายด้วย」
「ต้องช่วยเจ้านายให้ได้」
ความคิดนี้หยั่งรากลึกในหัวเล็ก ๆ ของคุณ ราวกับเสียงหัวใจเต้น
คุณรู้สึกขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยว่า ความคิดอันแน่วแน่ของเจ้าแมวตัวนี้กำลังส่งผลต่อคุณ
แม้คุณจะไม่รู้ว่าเดิมทีเจ้าแมวหายไปไหน แต่อย่างน้อยตอนนี้ก็มีเป้าหมายชัดเจนแล้ว—บางที ถ้าช่วยเจ้าแมวทำความปรารถนาให้สำเร็จ คุณอาจกลับไปเป็นมนุษย์ได้อีกครั้ง
คุณเงยหน้ามองไปรอบ ๆ แล้วพบว่าตัวเองอยู่ในห้องแสนอบอุ่น แถมยังรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด
เตียงมีขนาดพอดี ไม่เล็กไม่ใหญ่ ข้าง ๆ เป็นโซฟาชุดเล็ก ฝั่งตรงข้ามมีตู้เสื้อผ้าตั้งชิดมุมห้อง ส่วนที่นอนแมวที่คุณอยู่ก็วางตรงมุมซึ่งเกิดจากเตียงกับโซฟา
ความทรงจำมาถึงก่อนสายตา
คงเป็นความทรงจำที่เจ้าแมวทิ้งไว้
คุณก้าวออกจากที่นอนแมว
จากนั้นก็เดินโซเซไปยังกลางห้อง