ภายในเมืองหลวงคึกคักเจริญรุ่งเรืองเกินกว่าที่คุณจะจินตนาการได้
ถนนกว้างขวาง ร้านรวงเรียงราย ผู้คนแต่งกายหรูหรา รถม้าแล่นขวักไขว่
หากไม่ใช่เพราะบางครั้งยังเห็นขอทานนั่งขดตัวอยู่ตามมุมกำแพง คุณคงนึกว่านี่คือยุคบ้านเมืองสงบสุข
หลินซ่านพาคุณเลี้ยวไปเลี้ยวมาอยู่ในเมือง ก่อนจะหยุดลงหน้าจวนหลังหนึ่งที่ดูไม่สะดุดตา
กรอบประตูเก่าคร่ำคร่า ห่วงประตูขึ้นสนิม ดูเหมือนไม่มีคนอาศัยมานานแล้ว
เมื่อผลักประตูเข้าไป ก็เห็นวัชพืชขึ้นรกทั่วลาน ใต้ชายคามีใยแมงมุมเต็มไปหมด ทว่าโครงสร้างของเรือนกลับโอ่อ่าภูมิฐาน มองออกได้ว่าเคยรุ่งเรืองมาก่อน
“ที่นี่ที่ไหนเหรอ?” คุณถาม
“ที่ที่ฉันเคยอยู่” หลินซ่านตอบ
เขายืนอยู่กลางลาน กวาดตามองรอบด้าน แววตาลึกล้ำราวกับมองทะลุห้วงเวลาไปเห็นบางสิ่ง
ตอนหลินซ่านจากเมืองหลวงไป เขาอายุเพียงสิบสี่หรือสิบห้าปี และใช้เวลาอยู่ในโลกบำเพ็ญเซียนเกือบร้อยปี
เวลาร้อยปีเพียงพอให้โลกเปลี่ยนแปลงไปหลายครั้ง แต่ก็ยังทิ้งร่องรอยของวันวานไว้ เมืองนี้มีคนที่ยังจำเขาได้อยู่ไม่น้อย และก็ไม่มากนัก
หลังจากจัดห้องสองห้องให้พออยู่อาศัยได้ ท้องฟ้าก็มืดลงแล้ว หลินซ่านบอกว่าจะออกไปข้างนอกสักพัก ให้คุณอยู่ในจวนและอย่าเดินไปไหนตามใจ
“ฉันกลับมาเดี๋ยวเดียว” เขาพูดแล้วชะงักไปครู่หนึ่ง “ไม่ว่าจะได้ยินเสียงอะไร ก็ห้ามออกจากบ้านเด็ดขาด”
คุณรับคำอย่างว่าง่าย
หลังหลินซ่านจากไป ในจวนก็เหลือเพียงคุณคนเดียว เรือนเก่ายามค่ำคืนชวนขนลุกเป็นพิเศษ เสียงลมพัดผ่านช่องหน้าต่างที่ผุพังดังคร่ำครวญราวกับเสียงร้องไห้