ในนิยายต้นฉบับ สัตว์มารที่ปรากฏตัวอยู่ในนครจิ่นซิ่วมีความสามารถแปลกประหลาด มันสร้างภาพลวงตาและสะท้อนด้านตรงข้ามสุดขั้วของคนออกมาได้
ความสามารถนี้เองที่ทำให้มันไม่ถูกหลินซ่านฟันตายด้วยกระบวนท่าไม่กี่ครั้ง
แต่ถึงอย่างนั้น ความสามารถของมันก็มีไว้ส่งค่าประสบการณ์ให้หลินซ่านเท่านั้น
ในเนื้อเรื่อง สัตว์มารพยายามสร้างภาพลวงตาของหลินซ่านขึ้นมา แต่กลับพบว่าไม่อาจสะท้อนตัวเขาออกมาได้เลย
จิตแห่งมรรคาของเขาบริสุทธิ์เกินไป จึงไม่ได้รับผลกระทบจากพลังมาร กลับกัน เขายังบรรลุความเข้าใจและทะลวงขั้นได้เพราะเหตุนี้ ก่อนจะสังหารสัตว์มารตัวนั้นด้วยกระบวนท่าเดียว
แม้เนื้อเรื่องก่อนหน้านี้จะแทบพังไม่เป็นท่า แต่ตอนนี้กลับดำเนินไปเหมือนในนิยายต้นฉบับ
เมื่อเห็นว่าตนสู้หลินซ่านไม่ได้ สัตว์มารจึงร่ายวิชาสร้างภาพลวงตา
หลินซ่านยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ถึงกับเก็บกระบี่ แล้วปล่อยให้พลังมารโอบล้อมตัวเอง
“หึ อวดดีนักนะ” สัตว์มารถูกการกระทำของเขายั่วโมโห
เดี๋ยวพอได้สู้กับตัวเองอีกคน มาดูกันว่าผู้บำเพ็ญคนนี้จะรับมืออย่างไร
ภาพลวงตาค่อย ๆ ก่อตัวขึ้น มันซ่อนตัวอยู่ในพลังมาร จ้องหลินซ่านด้วยสายตาอำมหิต
ตรงหน้าเขามีคนที่หน้าตาเหมือนกันทุกประการยืนอยู่
“นาย... อย่าทำร้ายพวกเขา” ‘หลินซ่าน’ ที่ภาพลวงตาสร้างขึ้นเอ่ยปาก สีหน้าเต็มไปด้วยความเวทนา
สัตว์มารถึงกับอึ้ง นี่มันเรื่องอะไรกัน?
ด้านตรงข้ามที่ผู้บำเพ็ญคนนี้สะท้อนออกมาดูเป็นคนใจดีและรังแกง่าย แล้วตัวจริงของเขาล่ะ...
พอรู้ตัวว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล มันก็หันหลังเตรียมหนี
ทันใดนั้น แรงดูดที่ไม่อาจต้านทานได้ก็คว้าตัวมันไว้ สัตว์มารรีบดิ้นรนพยายามหนีให้พ้น แต่ก็เปล่าประโยชน์ ได้แต่มองตัวเองถูกหลินซ่านกำไว้ในฝ่ามือ