หนานหลินเก็บงำความระแวดระวังไว้ในใจ "แคว้นฉู่ย่อมสนุกสนานเป็นแน่ งดงามกว่าแคว้นจิ้นมากนัก กระทั่งกำแพงเมืองยังสูงกว่าของแคว้นจิ้นพวกเจ้าอีก"
ชุยหยิงยกมือปิดปากหัวเราะร่วน
หนานหลินขมวดคิ้วเอ่ยว่า "หัวเราะอันใด! ข้าพูดความจริง!"
ชุยหยิงยิ้มแย้มพลางว่า "สูงแล้วจะมีประโยชน์ใดเล่า ขบวนทูตจากแคว้นฉู่ที่จะมาลงนามในหนังสือยอมจำนนก็เข้าเมืองหลวงแล้ว"
หนานหลินโกรธจนเบือนหน้าไปอีกทาง
ชุยหยิงสนทนาด้วยราวกับกำลังคุยเรื่องสัพเพเหระในครัวเรือน "ในบ้านข้ามีผู้อาวุโสท่านหนึ่งชื่นชอบท่องเที่ยวไปทั่วทุกหัวระแหง ท่านเคยนำสุรามาให้ข้าไหหนึ่ง รสชาติละมุนละไม อีกทั้งยังมีกลิ่นหอมจางๆ ของสาลี่ ข้าชอบนักหนา แต่น่าจะไม่ได้ลิ้มรสมันอีกแล้ว"
หนานหลินมองนาง "เหตุใดเล่า?"
ชุยหยิงยักไหล่ "กฎเกณฑ์ในบ้านข้าค่อนข้างมาก มีเพียงผู้อาวุโสท่านนั้นที่ค่อนข้างทำตามอำเภอใจ หนึ่งปีก่อน ช่างเถิดไม่พูดถึงแล้ว ให้มันยังคงเป็นความเสียดายเล็กน้อยเถิด"
หนานหลินฟังแล้วยิ้มพลางว่า "ที่เจ้ากล่าวน่าจะเป็นสุราหลีฮวาลั่ว ความจริงแล้วยังมีสุราอีกชนิดหนึ่งในแคว้นฉู่ที่อร่อยกว่าหลีฮวาลั่วเรียกว่าถาเสวี่ยสวินเหมย คณะทูตเดินทางมาถวายบรรณาการแคว้นจิ้น ในบรรดาของกำนัลที่นำมาก็น่าจะมีสุราชนิดนี้ ข้าดูแล้วฐานะทางบ้านของเจ้าคงไม่ธรรมดา อยากได้สักไหหนึ่งก็คงไม่ยากเย็น"
ชุยหยิงพลันยิ้มหวานหยาดเยิ้ม ลุกขึ้นพร้อมหยิบมีดสั้น
กระโดดโลดเต้นมาตรงหน้าเขา แนบมีดกับใบหน้าของเขา "ฐานะของเจ้าในแคว้นฉู่ คงไม่ต่ำต้อยสินะ? ข้านึกว่าเจ้าเป็นเพียงผู้คุมแนวร่วมลับในนครหลวงเท่านั้น แต่บัดนี้เมื่อดูแล้ว แนวร่วมลับทั่วทั้งแคว้นจิ้นเจ้าคงจะระดมพลได้ด้วยกระมัง?"
หนานหลินมองสตรีตรงหน้าที่จู่ๆ เปลี่ยนท่าทางไปพลันตะลึงงัน "สิ่งที่เจ้าพูด ข้าฟังแล้วไม่เข้าใจ?"