“เงินอะไร”
ฉินจินจือตบมือฉาด “โอ้โฮ ท่านผู้ใหญ่ทั้งหลายคงมิคิดจะมาเอาเปล่า ๆ กระมัง”
หยวนเจิ้งเฟิงขมวดคิ้ว “โปรดอย่าได้พร่ำเพ้ออีกเลย ท่านองค์หญิง”
ฉินจินจือยิ้มบาง “ณ ที่นี้ ขอเรียกข้าว่าผู้บัญชาการฉิน พวกท่านย่อมรู้ดี ข้าผู้นี้มิเคยชอบรังแกผู้อื่นด้วยอำนาจ หากพวกท่านเรียกข้าว่าจวิ้นจู่ ก็ต้องคุกเข่าคำนับทำความเคารพข้า”
ทั้งสามนิ่งงัน หากเทียบตามขั้นยศ พวกเขาสามคนเมื่อพบฉินจินจือก็ต้องแสดงความเคารพจริง
ความอัดอั้นในอกพลันติดขัด ขึ้นก็ไม่ขึ้น ลงก็ไม่ลง
หลี่เฉาเคยประจักษ์วาจาคมคายของฉินจินจือ เขาจึงเอ่ยว่า “ท่านผู้บัญชาการฉิน ขอท่านจงเห็นแก่การดำรงอยู่ของแคว้นจิ้นเป็นสำคัญ โปรดส่งตัวคนให้กรมอาญาด้วยเถิด”
ฉินจินจือทำทีเหมือนกำลังตรึกตรอง
“การดำรงอยู่ของแคว้นจิ้นหรือ
หากข้าจำไม่ผิด ชายแดนของแคว้นจิ้นนี่ก็มีตระกูลฉินของข้าคอยปกปักรักษามาตลอด
ขบวนทูตของประเทศผู้พ่ายศึกเพิ่งเข้านครหลวงเมื่อวันนี้
ถือการดำรงอยู่ของต้าจิ้นเป็นสำคัญสิ้นแล้ว ตระกูลฉินของข้าก็สิ้นชีพจนหมดสิ้น
เหลือเพียงชายชราผู้เดียวดายและสตรีอ่อนแออีกหนึ่งนาง
ท่านหลี่เอ่ยวาจาเพียงประโยคเดียวหมายจะลบล้างความดีความชอบของตระกูลฉินให้สูญสิ้นเลยหรือ”
ฉินจินจือกล่าวแต่ละประโยคล้วนยากจะหักล้าง
การลบล้างคุณงามความดีของผู้ทำคุณแก่บ้านเมือง หมวกใบใหญ่ขนาดนี้สวมลงบนศีรษะเขา ฝ่าบาทจะทรงเห็นอย่างไร ราษฎรจะเห็นอย่างไร
แต่ชายชราผู้เดียวดายไหนเล่าจะชกหมีตายได้ในสามหมัด สตรีอ่อนแอที่ไหนจะบุกเข้าบ้านผู้อื่นถึงกับสับมือขาดได้
ท่านหวังหน้าดำคร่ำเครียด “ท่านผู้บัญชาการฉิน คุณงามความดีของตระกูลฉินย่อมอยู่ในใจราษฎรอยู่แล้ว แต่มัวแต่อวดอ้างความดีความชอบเป็นนิจ จะมิเป็นการทำคุณงามความดีจนบดบังนาย ส่อแววไม่เคารพต่อบารมีสวรรค์หรือ”