ฉินจินจือกลับถึงจวนอ๋อง อวิ๋นซานเข้ามารายงานว่า “จวิ้นจู่ ฮูหยินแห่งราชาองค์รองมาหาเจ้าค่ะ”
หลั่งหมิงเยว่ยังคงแต่งกายด้วยชุดป่านเรียบง่าย แต่ด้านหลังมีร่างสูงกว่าอีกคนหนึ่งติดตามมา
ผู้นั้นเห็นฉินจินจือก็เดินเข้ามาคำนับ “หลั่งชิงเฟิงคารวะจวิ้นจู่!”
หลั่งหมิงเยว่ก้าวขึ้นมากล่าว “จวิ้นจู่ นี่คือพี่ชายของข้า”
ฉินจินจือมองทั้งสองคนแล้วมุมปากก็ยกขึ้น หลั่งหมิงเยว่จัดการเกลี้ยกล่อมตระกูลหลั่งได้แล้วสินะ
หลั่งชิงเฟิงกล่าวอย่างสงบไม่ยอมอ่อนข้อ “ตระกูลหลั่งยินดีเป็นกำลังสำคัญรับใช้ใต้เท้าจวิ้นจู่!”
ฉินจินจือเอ่ยถาม “แม้ต้องตายเพื่อข้าก็ยอมหรือ?”
หลั่งชิงเฟิงสีหน้าไม่เปลี่ยน “แม้ต้องตายเพื่อจวิ้นจู่ก็ยอม”
ฉินจินจือหัวเราะออกมา “พี่น้องตระกูลนี้ช่างน่าสนใจจริง หากเป็นเช่นนั้น เจ้าก็ควรจะรู้ว่าเส้นทางราชการของเจ้าไม่ราบรื่น เพราะเซียวอิ่นขัดขวางอยู่เบื้องหลัง”
ดวงตาหลั่งชิงเฟิงเริ่มมีแวววาบขึ้นมาในที่สุด
ตระกูลของเขามิได้สูงศักดิ์ แต่ด้วยความสามารถและภูมิความรู้อันโดดเด่นจึงสอบเข้ารับราชการในสำนักฮั่นหลินได้เป็นบัณฑิตประจำสำนัก แต่ทว่าอำนาจของอัครมหาเสนาบดีรวมศูนย์อยู่ที่เดียว ตอนนี้สำนักฮั่นหลินจึงไม่ได้รับความไว้วางใจให้ใช้งาน
หลั่งชิงเฟิงมีโอกาสได้ย้ายไปประจำสำนักคลังมหาสมบัติ แต่การย้ายตำแหน่งไม่ราบรื่นมาโดยตลอด เขาสืบถามอยู่นานจึงรู้ว่า เบื้องหลังคือคำสั่งของราชาองค์รอง
ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าราชาองค์รองเป็นคนใจเย็น ไม่ชอบการแก่งแย่ง ถึงตระกูลหลั่งได้ดำรงตำแหน่งสำคัญก็คงถูกคนนินทาได้
ใครจะรู้ว่าราชาองค์รองกลับมีแผนการอันทรยศซ่อนอยู่เบื้องหลัง!