มือสังหารคนนั้นรีบพูดทันทีว่า "ข้าเป็นนายทหารประจำกองแห่งกองอักษรสวรรค์ ตอนที่ผู้บังคับบัญชาไปเจรจากับคนผู้นั้น ข้าเคยเห็นหน้าเขาครั้งหนึ่ง ข้าจึงรู้ว่าเขาคือใคร!"
ฉินจินจือผายริมฝีปากยิ้ม "เช่นนั้นเจ้าจงเล่ามาดูสิ"
มือสังหารคนนั้นตะคอก "ปล่อยข้าก่อน!"
ฉินจินจือยิ้ม "ไม่มีการต่อรอง"
พูดจบก็ทำทีจะลุกขึ้นเดินออกไป
มือสังหารเหล่านี้ล้วนมีฝีมือว่องไว ย่อมได้ยินเสียงฝีเท้าของฉินจินจือที่กำลังจะจากไป และเพราะการได้ยินอันยอดเยี่ยมนี้เอง การทรมานด้วยน้ำหยดจึงทรมานยิ่งนัก
"คนผู้นั้นคือองค์ชายสิบเก้า!"
รอยยิ้มบนใบหน้าฉินจินจือยิ่งกว้างขึ้น องค์ชายสิบเก้าเซียวเจิน?
ช่างเป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจยิ่ง!
เสด็จแม่ของเซียวเช่อย่างน้อยก็ยังเป็นเจาอยเว่ย หนึ่งในพระสนมเก้าชั้น
แต่มารดาผู้ให้กำเนิดเซียวเจินเป็นเพียงนางงามชั้นต่ำ และได้สิ้นชีพไปนานแล้ว
เซียวอิ่นชักชวนองค์ชายทุกพระองค์ในวังหลวงที่ไร้ซึ่งฐานะและไม่ได้รับความสนใจมาเข้าพวกหมดแล้ว
ให้เซียวเจินเป็นผู้ออกคำสั่ง หากถูกค้นพบจริง ๆ ไซร้ ก็ให้เซียวเจินรับเคราะห์ไป
มีแพะรับบาปเช่นนี้ ไม่น่าแปลกใจที่เซียวอิ่นกล้าฝึกทหารใกล้เมืองหลวง
หากองค์ชายสิบเก้าพระองค์นี้ได้รู้ว่า มารดาผู้ให้กำเนิดของพระองค์ถูกเต๋อเฟยลอบสังหาร พระองค์ยังจะเต็มใจรับใช้เซียวอิ่นอยู่หรือไม่?
ฉินจินจือมองมือสังหารที่ถูกทรมานแล้วพูด "น่าเสียดาย สิ่งที่เจ้าบอกมามีค่าไม่พอ"