ยามเข้าเฝ้า พระพักตร์ฮ่องเต้แทบจะยิ้มปริแตก
“ผู้บัญชาการฉินช่างเป็นพรสวรรค์ที่สวรรค์ประทานมา! เพิ่งก่อตั้งกองบัญชาการเชียนเหนี่ยวเว่ยก็กวาดล้างแนวร่วมลับของแคว้นฉู่ได้ราบคาบ สวรรค์โปรดต้าจิ้นของเราแท้!”
เหล่าขุนนางในราชสำนักก็ยังงุนงง ฉินจินจือเจ้าสำราญคนหนึ่งไฉนจึงบังเอิญล้มช้างได้คลำดาบเขมือบแนวร่วมลับของแคว้นศัตรูได้
การจับแนวร่วมลับได้นี้ถือเป็นความดีความชอบอันใหญ่หลวง
ในหมู่ขุนนางไม่น้อยมีประกายแห่งการคิดคำนวณขึ้นในแววตา
ตู้ชงก้าวขึ้นหน้ากล่าวว่า “ฝ่าบาท ท่านองค์หญิง...ท่านผู้บัญชาการฉินนำกองกำลังเชียนเหนี่ยวเว่ยจับแนวร่วมลับแคว้นฉู่ได้นับเป็นความดีความชอบใหญ่หลวงจริง แต่การสอบสวนแนวร่วมลับนี้เป็นเรื่องสำคัญยิ่ง กองบัญชาการเชียนเหนี่ยวเว่ยเพิ่งก่อตั้ง ภารกิจหลักยังเป็นการอารักขาฝ่าบาท การสอบสวนควรส่งมอบให้ผู้ชำนาญการ”
“กระหม่อมเห็นด้วย!”
การจับตัวได้เป็นเรื่องหนึ่ง การสอบสวนเป็นอีกเรื่องหนึ่ง
หากสามารถเค้นสิ่งใดจากปากแนวร่วมลับเหล่านี้ได้ ความดีความชอบย่อมตกแก่ผู้ที่เค้นออกมาได้
“กระหม่อมเห็นว่าไม่เหมาะ”
ตู้ชงหันกลับไป กลับเป็นอัครเสนาบดีชุย
อัครเสนาบดีชุยก้าวขึ้นหน้าก้าวหนึ่ง “ฝ่าบาท แนวร่วมลับนี้ถูกผู้บัญชาการฉินนำกองกำลังเชียนเหนี่ยวเว่ยจับกุมได้ การสอบสวนต่อมาย่อมควรให้กองบัญชาการเชียนเหนี่ยวเว่ยทำ หากโอนตัวคนให้ผู้อื่น เกรงว่าราษฎรจะเห็นว่าขุนนางในราชสำนักมีจิตใจคับแคบ”
กองบัญชาการเชียนเหนี่ยวเว่ยดูเหมือนเป็นการชดเชยให้ตระกูลฉิน แต่ใครจะรู้ว่าฝ่าบาทจะถือโอกาสนี้ก่อเรื่องใด
เขาอยู่เคียงข้างฝ่าบาทมาหลายปี ล่วงรู้ว่าพระทัยฝ่าบาทมิได้เรียบง่าย