คนเรามักสิ้นหวังในยามที่ใกล้ถึงความหวังที่สุด
หวงฝู่หนานเฟิงเหลืออีกเพียงก้าวเดียวก็จะได้กลับแคว้นฉู่
ต่อให้เขาไม่กลัวตาย ก็ย่อมไม่ยินยอม
ไม่ยินยอมตายในคืนก่อนวันที่จะหลบหนีสำเร็จ
อีกประการหนึ่ง คนที่ยอมสังหารทั้งหมู่บ้านเพียงเพื่อตามหานาง แล้วจะยอมสละชีวิตเพื่อแนวร่วมลับได้อย่างไร
ดังนั้นแล้ว ค่ำคืนนี้เท่านั้นที่ฉินจินจือจะได้รับสิ่งที่นางต้องการ
หวงฝู่หนานเฟิงเขียนยืดยาวหนึ่งแผ่น ยื่นให้ฉินจินจือ
ฉินจินจือรับบัญชีรายชื่อมากวาดตามองปราดเดียว "ยอดคนผิดไปกระมัง"
หวงฝู่หนานเฟิงชะงัก ระงับอารมณ์แล้วเขียนเพิ่มอีกหนึ่งแผ่น จำนวนคนมากกว่าเดิมไม่น้อย
ฉินจินจือเหลือบมองแล้วเอ่ยขึ้นอีกว่า "ยอดคนผิดไป"
หวงฝู่หนานเฟิงขมวดคิ้วอย่างยากจะพบเห็น "ข้าทราบเพียงเท่าที่อยู่บนนี้ทั้งหมดแล้ว"
ฉินจินจือก็แค่จ้องเขาอย่างเกียจคร้าน
หวงฝู่หนานเฟิงนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายเขียนชื่อหนึ่งลงไป
ฉินจินจือรับมากระดิกคิ้ว "มีจริง ๆ ด้วย"
หน้ากากบนใบหน้าหวงฝู่หนานเฟิงไม่อาจคงอยู่ได้อีก "เจ้าล่อข้า!"
ฉินจินจือยักไหล่ยียวนมองเขา "แล้วอย่างไรเล่า"
คนเรานั้น ต่อให้สุขุมรอบคอบเพียงใด เมื่อเผชิญความเป็นความตายก็ย่อมหวาดหวั่น
ถ้านางรู้ยอดคนจริง เหตุใดต้องถามเขาอยู่ที่นี่ด้วย
นางหมุนกายจะเดินจากไป หวงฝู่หนานเฟิงตะโกนว่า "ยาถอนพิษ!"
"แค่ยาระบายธรรมดา ปวดสักชั่วยามหนึ่งก็หายแล้ว"
หวงฝู่หนานเฟิงทั้งโกรธทั้งขำ "ฉินจินจือ ข้าจะให้เจ้าเป็นสตรีของข้าให้จงได้"
ฉินจินจือหยุดเท้า หันศีรษะมามองเขา "หวงฝู่หนานเฟิง ข้าแนะนำอย่ามาเสียแรงกับข้าเลย เจ้าคู่ควรกับผู้ที่ดีกว่านี้"