รถม้าแล่นมาจอดที่หอศรีกัลป์
หลัวเซียงฟูยืนรออยู่ที่หน้าประตู
"ท่านจ้าว กลับมาแล้วหรือ วันนี้ให้ซิ่วจือมาอยู่เป็นเพื่อนหรือไม่"
ฉินจินจือพูดอย่างเป็นธรรมชาติ "ไม่ต้อง วันนี้ข้ามีแขก จัดห้องส่วนตัวให้ข้าหน่อย พร้อมทั้งสุรากับกับแกล้ม"
หลัวเซียงฟูโบกผ้าเช็ดหน้า "ไม่มีปัญหา ดิฉันจะไปจัดเตรียมให้ท่านทันที"
ฉินจินจือหันกลับมาพูด "ท่านหรง เชิญ"
เซียวเจินเป็นครั้งแรกที่ได้เข้ามาในหอศรีกัลป์ พูดได้อย่างน่าอายว่า เขาเองก็เป็นองค์ชายแท้ๆ แต่ว่าไม่อาจใช้จ่ายในสถานที่แห่งนี้ไหว
ทว่าเมื่อใดที่แผนการใหญ่ของเขาสำเร็จ ช่วงนั้นทั่วหล้าล้วนเป็นของเขา!
ทั้งสามคนเดินผ่านห้องโถงใหญ่ มุ่งหน้าไปยังชั้นบนสุด
ทันใดนั้นชุยหยิงก็หยุดฝีเท้า ฉินจินจือมองตามสายตาของนาง มุมปากยกยิ้ม แล้วก้าวเดินขึ้นไปข้างบนต่อ
ชุยหยิงหันกลับมามอง แค่นเสียงเย็นชา
พี่ชายรองผู้ที่บิดาของนางฝากความหวังไว้ กลับเป็นเพียงบุรุษสามัญที่ไม่อาจหนีจากอ้อมกอดแห่งความสุขสำราญได้
สหายร่วมคิดร่วมแค้นรอบข้างล้วนเป็นขุนนางขี้เล่นที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวง
เหตุใดนางถึงเคยคิดว่าพี่ชายรองของนางจะแตกต่างจากพวกเขาเหล่านั้นเล่า
ก็เพราะพี่ชายรองของนางมักจะปลอบโยนนางในยามที่ความสามารถของนางไม่ได้รับการยอมรับ
แต่การปลอบโยนเหล่านั้นเพื่ออะไรกัน?
บทวิเคราะห์ที่นางเขียนถูกบิดานำไปให้พี่ชายรองเพื่อสร้างชื่อเสียงไปทั่วหล้า
พี่ชายรองของนางคือผู้ได้รับผลประโยชน์
ด้านหนึ่งก็ใช้ทรัพยากรของตระกูล อีกด้านหนึ่งก็ใช้สิ่งที่ตนเองอุทิศให้
พี่ชายรองของนางก็เป็นเพียงคนธรรมดาที่ไร้ซึ่งความสามารถในเมืองหลวงนี้
ความรู้สึกทางสายเลือดเป็นเพียงเครื่องมือที่ใช้ควบคุมตัวนาง