วันต่อมาพอเที่ยงวัน เซียวเจินก็ส่งรถม้ามารับทั้งสองตามที่สัญญาไว้จริงๆ
แต่ทว่าพอขึ้นรถม้า ก็มีคนเอาผ้าดำมาปิดตาทั้งสองคน
"นายน้อยของข้าบอกว่า ท่านผู้นั้นมีตัวตนพิเศษ ขอท่านทั้งสองโปรดอภัยด้วย"
ฉินจินจือเอ่ยอย่างสงบนิ่ง "ไปเถอะ"
รถม้ารีบแล่นออกไปอย่างรวดเร็ว
เพียงแต่คนขับรถม้าไม่ทันสังเกต ด้านหลังของรถม้ามีเงาตามติดมาอยู่ก่อนแล้ว
รถม้าวิ่งไปประมาณหนึ่งยามเต็มๆ จึงหยุดลง
มีเด็กรับใช้ค่อยๆ พยุงคนทั้งสองเดินไปยังคฤหาสน์หลังหนึ่ง
เดินต่อไปอีกประมาณเวลาเผากำยานหนึ่งดอก เด็กรับใช้จึงแกะผ้าดำที่ปิดตาทั้งสองคนออก
เห็นเพียงเซียวเจินสวมชุดคลุมลายมังกรอันเป็นเครื่องแต่งกายเฉพาะขององค์ชาย ยืนยิ้มอย่างพึงพอใจมองคนทั้งสอง
ฉินจินจือทำเป็นขมวดคิ้ว "ท่านหรง นี่มัน...?"
เซียวเจินเดินเข้ามาใกล้ "ท่านจ้าวทั้งสองโปรดอย่าได้โกรธ ที่จริงก็เพราะตัวตนของข้าค่อนข้างพิเศษ จึงจำต้องใช้วิธีเช่นนี้ ข้าขอสารภาพตามตรง ข้าคือองค์ชายสิบเก้าแห่งราชสำนัก เซียวเจิน"
ชุยหยิงทำเป็นอุทานด้วยความประหลาดใจ "อะไรนะ! ท่านหรงแท้จริงเป็นองค์ชาย!"
ฉินจินจือพูดต่อ "เกรงว่าสองพี่น้องข้าคงไม่กล้าเรียกองค์ชายสิบเก้าว่าพี่น้องอีกต่อไปแล้ว"
เซียวเจินรีบพูด "ท่านจ้าวโปรดอย่าได้คิดมาก ที่จริงก็เพราะเมื่อวานสถานการณ์พิเศษ ข้ากับท่านทั้งสองถูกชะตากันมาก มิเช่นนั้นวันนี้ก็คงไม่เปิดเผยตัวจริงให้ทั้งสองได้เห็น"
ฉินจินจือถาม "เช่นนั้น องค์ชายสิบเก้าคิดจะแนะนำให้สองเรารู้จักกับใครหรือ?"
เซียวเจินยิ้มบางๆ "หากทั้งสองไม่รังเกียจ ก็เรียกข้าว่าพี่เซียวก็ได้ เนื่องจากข้าเชิญทั้งสองมาที่นี่ ผู้ที่ทั้งสองจะได้พบ ย่อมเป็นตัวข้าเอง"