ฉินจินจือลุกขึ้นยืน "เอาล่ะ คุณชายรอง ถึงเวลาไปยังเวทีหน้าแล้ว"
ชุยหยิงลุกขึ้น เอามือไขว้หลังแล้วเดินลงบันไดอย่างสบายอารมณ์
บ่าวเห็นทั้งสองเตรียมจะออกไปจึงรีบเดินเข้าไป "ให้น้อยรับใช้ท่านทั้งสองไปส่งถึงที่"
สองท่านนี้ถือเป็นลูกค้าที่มือเติบที่สุดเท่าที่เขาเคยพบเห็นมา
เมื่อขึ้นรถม้า ชุยหยิงก็อุทานด้วยความทึ่ง "จวนอ๋องเจิ้นเป่ยร่ำรวยถึงเพียงไหนกันแน่!"
แม้แต่การตกแต่งภายในรถม้ายังฝังอัญมณีล้ำค่า
นางบอกแล้วว่าทำไมทำหน้าตาปลอมตัวออกมา ยังต้องนั่งรถม้าที่หรูหราเกินหน้าเกินตาเช่นนี้
ทั้งสองเดินทางมาถึงหมิงเจิ้นเสวียน
ชุยหยิงเดินดูไปเรื่อย ๆ ก็ต้องตกตะลึงกับราคาของหยกจำนวนไม่น้อย
นางเดินเข้าไปกระซิบข้างหูฉินจินจือ "หรือท่านจะยึดหมิงเจิ้นเสวียนไปเลยดีไหม ล้วนแต่เป็นการปล้นทั้งนั้น ท่านกับหมิงเจิ้นเสวียนถือเป็นโจรปล้นโจรพอดี"
ฉินจินจือตอบ "ข้าจะเอาชิ้นใหญ่สุด ส่วนเจ้าเอาชิ้นเล็ก ๆ สองสามชิ้น เราสองคนแยกกันลงมือดีไหม?"
ชุยหยิงเม้มปาก ราคาแพงจนน่าตกใจถึงเพียงนี้!
แต่ท่าทางก็ยังต้องวางไว้
"หมิงเจิ้นเสวียนของพวกเจ้ามิใช่ร้านหยกใหญ่ที่สุดในเมืองหลวงหรือ ไฉนมีแต่ของกระจุกกระจิกเช่นนี้เล่า ไม่มีของดีงามกว่านี้แล้วหรือ?"
ชุยหยิงทำหน้าดูแคลนเอ่ยถามพ่อค้า
พ่อค้าเห็นการแต่งกายและบุคลิกของทั้งสองคนที่เหนือกว่าคนทั่วไป ก็รีบฉีกยิ้มกว้าง
"ท่านทั้งสองดูก็รู้ว่าเป็นผู้รู้ของ แท้จริงชั้นล่างนี้ล้วนเป็นของธรรมดา ๆ หากท่านทั้งสองสนใจของชั้นดีกว่านี้ เชิญขึ้นชั้นบนได้หรือไม่เจ้าคะ?"
ชุยหยิงเหลือบเห็นเงาร่างของเซียวเจินที่ปากประตู จึงดึงแขนเสื้อของฉินจินจือ