เซียวเช่อไม่กล้าเชื่อ "วิชาตัวของเจ้านับว่าสูงเหลือเกิน!"
ฉินจินจือสวมเสื้อเปื้อนเลือด เดินเข้าไปหาเซียวเช่อ "ข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าขี้ขลาดอย่างเจ้ากล้าลอบสังหารข้าต่อหน้าธารกำนัล"
เซียวเช่อถอยหลังอย่างจนตรอก "เจ้า อย่าเข้ามา!"
ฉินจินจือปักดาบลงบนเท้าของเขาทันที
"อ๊าาา!"
ฉินจินจือย่อตัวลงให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับเขา "เพื่อล้างแค้นให้สหายของเจ้า หรือเพื่อกำจัดข้าให้พี่ชายสุดที่รักของเจ้า ลุงสิบห้า เจ้าช่างมีน้ำใจยิ่งนัก"
เซียวเช่อกุมเท้าคร่ำครวญ ขณะนี้ฉินจินจือเหมือนปีศาจร้ายที่เพิ่งปีนขึ้นมาจากนรก
ฉินจินจือชักดาบออกมา "ข้าอยากเห็นนักว่าน้ำใจนี้แท้จริงเป็นเช่นไร"
เซียวเช่อจ้องนางด้วยความไม่อยากเชื่อ "ข้าเป็นองค์ชาย! ฉินจินจือ หากเจ้าฆ่าข้า พระบิดาก็จะไม่ปล่อยเจ้าไว้! ตระกูลฉินของเจ้าก็ช่วยเจ้าไม่ได้!"
ฉินจินจือผุดรอยยิ้ม ใบหน้าอันงดงามนั้นกลับไร้ซึ่งความงามใดๆ
"เช่นนั้นก็ให้ลุงสิบห้าลองแทนหลานสาวเถิดว่า ฆ่าองค์ชายแล้วผลจะเป็นเช่นไร"
ฉินจินจือยกดาบแทงเข้าไปในท้องของเขา
นางเหยียบหน้าอกของเซียวเช่อแน่น
"ลุงสิบห้า เจ้ารู้หรือไม่ว่ารสชาติของลำไส้ทะลุท้องแตกเป็นเช่นไร?"
เซียวเช่อชี้หน้าฉินจินจือพร้อมกับเลือดที่ไหลออกจากปาก "ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไว้แม้ยามเป็นผี! เจ้าจะต้องตายอย่างทรมาน!"
ฉินจินจือหัวเราะเบาๆ พลางหมุนดาบในท้องของเซียวเช่อ