ทุกคนในสำนักหมอหลวงต่างพากันสบตากันด้วยความฉงน
หลิ่วอีอีเดินไปข้างหน้าซุนหมิงหรูกล่าวว่า “ท่านรุ่นพี่ มีสิ่งใดบกพร่องหรือไม่?”
ซุนหมิงหรูส่ายหน้า “ตำรับของเจ้านั้นล้วนประเสริฐยิ่ง หลายตำรับยังล้ำเลิศกว่าของข้าอีกเล็กน้อย”
หลิ่วอีอียิ้มกล่าวว่า “เช่นนั้น ต่อไปต่อหรือไม่?”
ซุนหมิงหรูโบกมือ “ไม่ต้องแล้ว วิชาแพทย์ของเจ้า ข้ายอมรับแล้ว หมอหลวงหลิ่ว ต่อไปโปรดชี้แนะด้วย”
เมื่อเห็นซุนหมิงหรูกล่าวเช่นนั้น หมอหลวงที่อยู่ข้างหลังเขาก็เอ่ยอย่างไม่เต็มใจนัก “หมอหลวงหลิ่ว โปรดชี้แนะด้วย”
หลิ่วอีอีได้ยินแล้วก็หัวเราะออกมา แล้วเดินไปข้างหน้าซุนหมิงหรู
“ท่านผู้อำนวยการซุน สิ่งที่ข้าทำเมื่อครู่ ไม่ใช่เพื่อให้ท่านหรือผู้ใดยอมรับวิชาแพทย์ของข้า
ข้าเพียงอยากบอกทุกท่านว่า การที่หลิ่วอีอีเข้าสำนักหมอหลวงได้ เป็นเพราะความสามารถของตัวเอง
ดังที่ทุกท่านเห็น ข้ามีภูมิหลังจริง ที่ทำให้แม้ในยามที่ทุกคนในสำนักหมอหลวงไม่เห็นด้วยกับสตรีเข้ามารับตำแหน่ง ข้าก็ยังเป็นหมอหลวงได้
แต่คำว่ามีภูมิหลังไม่ควรถูกตีตราว่าเป็นสิ่งชั่วร้าย จงคิดดูอย่างยุติธรรมเถิด ทุกท่านที่ยืนอยู่ที่นี่ ใครเล่าที่ไม่ได้พึ่งพาภูมิหลังของตระกูล?
ดังนั้นจงเอาใจเขามาใส่ใจเรา หวังว่าต่อไปเราจะพูดจาด้วยวิชาแพทย์”
ในแววตาของซุนหมิงหรูมีแววชื่นชมเล็กน้อย ดูทีเขาผู้แก่คนนี้จะคิดแคบไปเอง
บรรดาหมอหลวงต่างมีความคิดแตกต่างกัน แต่ท่าทีดูแคลนในช่วงแรกนั้นลดลงไปมากจริงๆ