ห้องหนังสือของเซียวอิ่นไม่เคยปิดบังหลั่งหมิงเยว่เลยแม้แต่น้อย
เพราะเมื่อครั้งแต่งงาน เซียวอิ่นกล่าวว่าเคารพในความสามารถของนาง จึงสร้างห้องหนังสือขึ้นมาให้โดยเฉพาะ และเซียวอิ่นเองก็ใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในห้องหนังสือของนาง
ดังนั้นหลั่งหมิงเยว่จึงแทบไม่ได้เข้าไปในห้องหนังสือของเซียวอิ่นเลย
อยู่มาวันหนึ่ง บังเอิญนางพบว่าชั้นหนังสือด้านหลังห้องหนังสือของเซียวอิ่น แท้จริงแล้วเป็นกลไกลับที่ซ่อนอยู่
ความรู้ความสามารถอันล้นเหลือของหลั่งหมิงเยว่ มิใช่เพียงแค่อ่านสี่ตำราห้าคัมภีร์เท่านั้น
นางมีความรู้ในแทบทุกประเภทหนังสือ
ตำราช่างไม้นางก็ไม่เพียงแต่อ่าน แต่ยังลงมือทำเองได้ด้วย
เพียงแต่ในราชสำนัก สิ่งเหล่านี้ถูกมองว่าไม่เป็นระเบียบเรียบร้อย นางจึงไม่เคยเอ่ยถึง
เพราะไม่สามารถเดินทางหมื่นลี้ได้ นางจึงอ่านหนังสือหมื่นเล่ม
ก่อนหน้านี้นางคิดเพียงว่าเซียวอิ่นเป็นคนช่างคิดช่างประดิษฐ์
แต่เมื่อรู้ถึงจุดประสงค์ที่แท้จริงที่เซียวอิ่นแต่งงานกับนาง ก็เข้าใจว่าห้องหนังสือนั้นซ่อนความลับของเซียวอิ่นไว้
นางเล็ดลอดเข้าไปได้ไม่นานก็ไขกลไกได้
"สิ่งนี้ข้าพบในช่องลับในห้องหนังสือของเซียวอิ่น เขาซ่อนของสิ่งนี้ไว้มิดชิดขนาดนี้ มันต้องมีประโยชน์บางอย่างแน่"
ฉินจินจือถือป้ายอาญาสิทธิ์ถามขึ้นว่า "เจ้าเอาป้ายอาญาสิทธิ์ออกมาแบบนี้ ไม่กลัวเซียวอิ่นจะรู้หรือ"
หลั่งหมิงเยว่เอ่ยขึ้นว่า "เขาออกจากเมืองไปแล้ว ทิ้งข้อความไว้ว่าจะกลับมาก่อนยามห้ามออกนอกเรือน"
ฉินจินจือพลิกดูป้ายอาญาสิทธิ์ "อวิ๋นจิ่น ไปเรียกเฉินสั่วมา"