หูอาหมั่นส่งเว่ยเสวี่ยฉีขึ้นรถม้าแล้วกลับมายังวัดเชียนเหนี่ยว
ฉินจินจือหันมามองหูอาหมั่น "เจ้ามิใช่ปรารถนายิ่งที่จะประลองฝีมือกับอวิ๋นเชวี่ย วันนี้ทุกคนอยู่พร้อมหน้า เหตุใดไม่ลองสักตาล่ะ อย่างไร"
แววตาของหูอาหมั่นฉายแววตื่นเต้นทันใด “ปรารถนายิ่งนัก”
อวิ๋นเชวี่ยก็เช่นกัน
ทุกคนจึงถอยร่นเปิดพื้นที่ว่างทันที
คราก่อนยังไม่สะใจ ครานี้ทั้งสองคงได้ประลองกันอย่างเต็มที่
หูอาหมั่นโยนขวานคู่ของนางลงบนพื้น
ช่วงล่างมั่นคง เท้าขวาถอยหลังไปหนึ่งก้าว
กางหมัดคู่ ทันใดนั้นก็พุ่งเข้าโจมตีอวิ๋นเชวี่ยราวกับพยัคฆ์ร้าย
อวิ๋นเชวี่ยก็ขว้างกระบี่ของนางไว้ด้านข้าง
ทั้งสองไม่ใช้ศาสตรา ใช้เพียงร่างกายและหมัดแลกเปลี่ยนกันดุจเหล็กปะทะเหล็ก
อวิ๋นเชวี่ยมีวิชากายาลึกลับดุจปิศาจ ส่วนหูอาหมั่นมีพละกำลังกล้าแข็งดุจไฟ
นี่คือการประลองที่เร่าร้อนระหว่างว่องไวและพละกำลัง
ชุยหยิงอดทึ่งมิได้
การเกณฑ์กำลังเชียนเหนี่ยวเว่ยต้องการทั้งฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊
หากทุกอย่างต้องเป็นไปตามที่ฉินจินจือว่าไว้
เช่นนั้นวิทยายุทธ์อันเป็นเลิศก็คือมาตรฐานขั้นต่ำสุดที่กำลังเชียนเหนี่ยวเว่ยพึงมี
มิฉะนั้นเมื่อเผชิญภยันตราย แม้แต่ชีวิตตนเองก็ยากรักษา
วรยุทธ์ของอวิ๋นเชวี่ยทั้งสี่ลึกล้ำคาดเดามิได้ หูอาหมั่นกลับสามารถต่อกรกับนางมิห่างหาย เพียงพอจะรับตำแหน่งเชียนเหนี่ยวเว่ยได้แน่นอน
ชุยหยิงพลันรู้สึกขำขัน หลายวันนี้ฉินจินจือยิ้มแย้มมากขึ้น
จนนางเกือบลืมหน้าเดิมของฉินจินจือไปเสียสนิท