อวิ๋นเชวี่ยและอวิ๋นจิ่นใช้เท้าเขี่ยโลงศพให้เปิดออก
แววตาของชุยหยิงไม่อาจควบคุมได้จ้องมองเข้าไปในโลง
เพียงแวบเดียว นางแทบอยากตบหน้าตัวเองสักสิบฉาด
นางวิ่งพรวดไปข้างหนึ่งแล้วอาเจียนออกมาอย่างหนัก!
กลิ่นเน่าเหม็นของศพลอยคละคลุ้งในอากาศ
ฉินจินจือเองก็ขมวดคิ้ว อวิ๋นเชวี่ยรีบยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ทันที
ทั้งสามก้าวถอยหลัง ใช้มือปิดจมูก
ไป๋เจวียนเจวียนกลับไม่มีท่าทีแปลกประหลาดใดๆ กลับถามว่า "ท่านองค์หญิง ข้าสามารถยกศพออกมาได้หรือไม่ ในโลงข้าทำงานไม่สะดวก"
ฉินจินจือพยักหน้า
อวิ๋นเชวี่ยกับอวิ๋นจิ่นจะเข้าไปช่วย ใครจะคิดว่าไป๋เจวียนเจวียนโบกมือ
"ท่านหญิงทั้งสองถอยไปหน่อยเถิด ศพนี้เน่าเปื่อยมาสักระยะแล้ว จะมีของเหลวจากศพไหลออกมา อย่าให้เปื้อนอาภรณ์ของพวกท่านเลย"
เห็นนางเปื้อนดินที่มือ แล้วย้ายศพออกจากโลงโดยตรง
ชุยหยิงหันกลับมามอง ก็เห็นไป๋เจวียนเจวียนกำลังอุ้มศพที่เหลือเพียงร่างกาย
เบ้าตาเป็นเพียงสองรูโหว่สีดำมืด
"แหวะ……"
ณ เวลานี้ นางต้องขออภัยในอคติเมื่อกลางวันที่ผ่านมา
ฉินจินจือเอ่ยว่า "นี่คือข้อสอบของเจ้า"
ดวงตาของไป๋เจวียนเจวียนเปล่งประกาย นำแขนขาที่กระจัดกระจายในโลงทั้งหมดออกมาวางบนเสื่อไม้ไผ่ที่นางนำมา
จากนั้น นางหยิบของจากห่อผ้าของตนเองตามลำดับ มีดงัด เข็มเงิน ขนนก และสว่านเปิดกะโหลก
นางเห็นว่าศพนี้มีร่องรอยการถูกผ่าชันสูตรมาแล้ว แต่เพียงตรวจคร่าวๆ เท่านั้น
คาดว่าคงเป็นผู้เข้ารับการทดสอบก่อนหน้านี้