ป้ายประกาศขนาดใหญ่ที่สุดในเมืองหลวงปรากฏประกาศสะดุดตาแผ่นหนึ่งติดเด่นเป็นสง่า
กองกำลังเชียนเหนี่ยวเว่ยเปิดรับสมัคร ไม่ว่าเป็นชายหรือหญิง ไม่ว่าเบื้องหลังเป็นเช่นไร ขอเพียงมิเคยกระทำผิดกฎหมาย ผ่านการทดสอบแล้วล้วนเข้าร่วมกองกำลังเชียนเหนี่ยวเว่ยได้
ชุยหยิงนั่งอยู่ในกองบัญชาการเชียนเหนี่ยวเว่ยอันโอฬารพลางถอนหายใจเป็นครั้งที่ร้อยแปด
นางพลันเข้าใจแล้วว่าเหตุใดเหล่าขุนนางจึงยอมให้ฉินจินจือมาควบคุมกองกำลังเชียนเหนี่ยวเว่ยอย่างง่ายดายเพียงนี้
ใต้บังคับบัญชาของนางทั้งสองไร้ผู้คนแม้สักคนเดียว แม่ทัพไร้กองพลจะออกรบกับผู้ใดได้
หนึ่งคือกิตติศัพท์อันลือชั่วร้ายของฉินจินจือ
อีกหนึ่งคือผู้ดูแลกองกำลังเชียนเหนี่ยวเว่ยกลับเป็นสตรีสองนาง
หน้าประตูร้างไร้ผู้คนเยือน ชุยหยิงยังนับว่าครึกครื้นด้วยซ้ำ
ฉินจินจือกลับเอนกายอย่างผ่อนคลายบนเก้าอี้ข้างกายพลางจิบชา
ชุยหยิงเอ่ยถามว่า “เจ้าไม่ร้อนใจบ้างเลยหรือ หากหาคนมิได้ พวกเราสองคนคงกลายเป็นเรื่องขบขันใหญ่หลวงที่สุดในเมืองหลวงกระนั้นหรือ”
ฉินจินจือเลิกคิ้ว “เจ้ากลัวหาคนมิได้ หรือกลัวกลายเป็นเรื่องขบขันกันแน่”
ชุยหยิงกล่าวทันทีว่า “ย่อมกลัวหาคนมิได้สิ! เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดท่านพ่อข้าจึงมิได้ขัดขวางการที่ข้ารับตำแหน่งรองผู้บัญชาการกองกำลังเชียนเหนี่ยวเว่ย ท่านก็คิดว่ากองกำลังเชียนเหนี่ยวเว่ยมิใช่อะไรอื่น นอกเสียจากข้าไปเล่นขายของเป็นเพื่อนเจ้าสักครั้ง ท่านยังสามารถผูกน้ำใจจากฝ่าบาทได้อีกด้วย”
หากหาคนมิได้ ความทะเยอทะยานในใจนางจะกลายเป็นจริงได้อย่างไร!