สีหน้าเผยชิงเคร่งขรึมขณะฟังคนรับใช้มารายงาน รองหัวหน้ากรมคดีฉกรรจ์ที่เพิ่งเข้ารับตำแหน่งนั้นตามตัวไม่พบเลย เขาส่งคนไปกรมคดีฉกรรจ์ รองหัวหน้ากลับไม่ออกมาพบแม้สักหน้า เพียงบอกว่าติดราชการแล้วก็ส่งตัวกลับ
“ช่างไร้ผู้ใดในสายตาเสียจริง! รองหัวหน้ากรมคดีฉกรรจ์กระจอกงอกง่อยกลับกล้าทำให้สกุลเผยของข้ากินแห้วเชียวหรือ”
เด็กรับใช้รีบกล่าวว่า “จวนอัครมหาเสนาบดีก็ส่งคนไป รองหัวหน้าผู้นั้นก็ไม่ยอมพบเช่นกันขอรับ”
เผยชิงฮึดออกมาเป็นเสียงเย็นชา “ก็แค่รองหัวหน้ากรมชั้นผู้น้อย ยังมาวางก้ามอีก ยังกับต้องให้ข้าไปด้วยตัวเองถึงจะได้”
น้ำเสียงหยิ่งทะนงที่มีมาแต่กำเนิด ขุนนางในราชสำนักที่ผู้คนเกรงขาม ในสายตาเขากลับไม่สูงส่งเท่าเด็กรับใช้ในจวนด้วยซ้ำ
เผยจิ่นเหนียนเดินเข้ามาโดยมีคนประคอง “ท่านปู่ หลานไปเองดีกว่า”
เผยชิงขมวดคิ้ว “ก็แค่รองหัวหน้ากรมชั้นผู้น้อย มีหน้ามีตาอะไรให้ทายาทสายตรงของสกุลเผยเราไปพบด้วยตนเอง!”
เผยจิ่นเหนียนกล่าวด้วยน้ำเสียงสงบ
“เรื่องนี้ถูกศาลต้าหลี่รับไปจัดการแล้ว
ท่านหยวนล้มป่วยกะทันหัน ตอนนี้ก็รองหัวหน้ากรมผู้นี้แหละที่ดูแลเรื่องนี้ทั้งหมด
ข้าได้สืบประวัติรองหัวหน้าผู้นี้มาบ้าง กล้าเอาชีวิตเป็นเดิมพันเดินทางเข้านครหลวงเปิดโปงคดีทุจริต นิสัยย่อมกล้าหาญเที่ยงตรง!
ทั้งยังเป็นองค์ฮ่องเต้ทรงเลื่อนขั้นเป็นกรณีพิเศษ จะหยิ่งผยองบ้างก็เป็นเรื่องปกติ
บัดนี้ในวังปิดข่าวสารไว้หมด เราสกุลเผยไม่ชิงลงมือก่อนก็จะตกเป็นฝ่ายตั้งรับ ท่านปู่ นี่ไม่ใช่จุดเริ่มต้นที่ดีแน่”