"ท่านองค์หญิง ได้ข่าวว่าคุณชายใหญ่สกุลเผยขอความรักแล้วถูกปฏิเสธ โศกเศร้าเกินทนจนสลบล้มกลางถนน"
เฟยเยี่ยนมองฉินจินจือด้วยแววตาซุบซิบ
ฉินจินจือไม่ยอมเงยหน้า ก้มหน้าก้มตาพลิกตำราภาพที่แอบหยิบมาจากฮองเฮา
"อืม ได้ยินแล้ว น่าสมเพชจริง"
เฟยเยี่ยนรีบเอ่ย "ท่านไม่ได้ออกจากวังมาสองวันแล้ว รู้เรื่องนี้ได้อย่างไร"
ฉินจินจือพลิกอีกหน้า "ในวังไม่ใช่กำลังลือกันทั่วหรือ"
เฟยเยี่ยนคิดดู ก็จริง ทุกวันนี้ได้ยินข่าวคุณชายใหญ่สกุลเผยขอความรักแล้วถูกปฏิเสธไปทั่ว
นางกระพริบตาอีกครั้ง "แต่เขาหมั้นกับท่านหนูชุยแล้วไม่ใช่หรือ เหตุใดยังไปขอความรักอีก ไม่กลัวอัครเสนาบดีชุยโกรธแค้นหรือ"
ฉินจินจือเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ "คงเปลี่ยนใจไม่อยากแต่งกับท่านหนูชุยแล้วกระมัง"
เฟยเยี่ยนได้ฟัง ดวงจิตแห่งการซุบซิบก็ลุกโชน "ท่านองค์หญิงมิอยากรู้หรือว่าเผยกงจื่อถูกผู้ใดปฏิเสธ"
ฉินจินจือวางตำราภาพลง หยิบองุ่นใส่ปาก
"สลบอยู่หน้าจวนอ๋องเจิ้นเป่ย ย่อมถูกข้าปฏิเสธ"
"อะไรนะ?!"
เฟยเยี่ยนลุกพรวดขึ้น "สลบอยู่หน้าจวนอ๋องเจิ้นเป่ยอย่างนั้นหรือ! เผยต้ากงจื่อไปจวนอ๋องเจิ้นเป่ยทำไมกัน!"
ฉินจินจือเลิกคิ้ว "อยากพบข้า"
เฟยเยี่ยนเต็มไปด้วยความฉงน เผยต้ากงจื่อนี่เสียสติแล้วหรือ
จากนั้นนางก็ฉุกคิดขึ้นได้ "ท่านองค์หญิง เหตุใดท่านจึงรู้ทุกสิ่ง"
ฉินจินจือบีบแก้มนางเล่น "เจ้าลองเดาดู เผยจิ่นเหนียนสลบอยู่หน้าจวนอ๋องเจิ้นเป่ยเป็นเรื่องตั้งแต่สาย เหตุใดยังไม่ทันเที่ยงวัน ในวังก็ลือกันทั่ว"