เจ้าสัวเปยเป็นบุตรชายคนเล็กของผู้นำตระกูลคนปัจจุบัน ได้รับความรักใคร่เป็นอย่างยิ่ง
ความรู้ด้านอักษรก็ไม่โดดเด่น ความสามารถก็ไม่เป็นที่ประจักษ์
ยากจะแบกรับภาระใหญ่ใดๆ
ทุ่มเทกำลังของทั้งตระกูลผลักดันก็ได้เพียงตำแหน่งเจ้าสัวแห่งกรมขุนนางเท่านั้น
หากมิใช่เพราะพี่ชายผู้มีพรสวรรค์ล้ำเลิศของเขาประสบเหตุสิ้นชีวิตโดยไม่คาดคิด ตระกูลก็คงไม่ส่งเขาเข้ารับราชการในวังหลวง
แต่วาสนาของเขาดี บุตรชายแท้ๆ ของเขาแม้อายุยังน้อยแต่ความสามารถเป็นเลิศ
และยังได้รับการเลี้ยงดูสั่งสอนใกล้ชิดจากบิดาของเขา ผู้นำตระกูลสกุลเผย
ทว่าบุตรชายผู้ราวกับเทพสวรรค์ของเขา เพิ่งตามเขาเข้าวังครั้งแรกก็เกือบเอาชีวิตไม่รอด
แล้วฉินจินจือยังจะให้เขาชดใช้เสียอีก!
ฉินจินจือมองสีหน้าของเจ้าสัวเปยที่ค่อยๆ ถมึงทึง ไม่เพียงไม่รู้จักประมาณตน ยังกลับต้อนถามต่อว่า “เจ้าสัวเปย เหตุใดไม่กล่าวสิ่งใดเล่า?”
เจ้าสัวเปยมองดูเผยจิ่นเหนียนที่หมดสติ แทบจะหัวเราะทั้งที่โกรธ “กระหม่อมขอถามท่านองค์หญิง ต้องการสิ่งชดใช้อันใด?”
สายตาของฉินจินจือจับจ้องไปที่เผยจิ่นเหนียน เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “เจ้าสัวเปยคิดว่า การใส่ร้ายท่านองค์หญิง ควรใช้ของขวัญชดใช้เช่นใดจึงจะเหมาะสม?”
เจ้าสัวเปยเบิกตากว้าง โกลาหลวุ่นวายอยู่นาน ฉินจินจือกลับยังคงเล็งเป้าหมายไปที่เผยจิ่นเหนียน
เขามองไปทางฝ่าบาท “ฝ่าบาท บุตรชายกระหม่อมกับท่านหนูชุยแห่งจวนอัครเสนาบดีชุยมีสัญญาหมั้นหมายกันตั้งแต่แรกเริ่ม หากมิใช่เพราะเรื่องอื้อฉาวที่ท่านองค์หญิงก่อขึ้นเมื่อสามปีก่อน บุตรชายกระหม่อมคงได้สมรสไปนานแล้ว เมื่อหลายวันก่อน อัครเสนาบดีชุยตามหาหมอดีมีชื่อจนพบ ในไม่ช้าท่านหนูชุยก็จะหายดีและสมรสกับบุตรชายกระหม่อม สัญญาระหว่างบัณฑิต จะล้มเลิกเพราะความพอพระทัยของท่านองค์หญิงได้อย่างไร!”
ฉินจินจือฟังแล้วหัวเราะกึกก้อง นางมองเจ้าสัวเปยด้วยแววเหยียดหยันเล็กน้อย “เจ้าสัวเปย ท่านคงไม่คิดว่าข้าจะเอาเผยจิ่นเหนียนมาชดใช้กระมัง? มารยาทการชดใช้ความผิดของสกุลเผยท่าน ช่างประหลาดยิ่งนัก ไม่เคยเห็นที่ใดมาก่อนเลยจริงๆ”