ชุยหยิงรู้สึกว่าฉินจินจือเหมือนกับนักแสดงกล
ล้วนหลอกลวงคนอย่างไม่เกรงกลัวสิ่งใด
ตระกูลจ้าวแห่งกูซูนี้ แน่นอนว่าไม่ใช่สิ่งที่ฉินจินจือคิดขึ้นมาเพราะความคึกคะนองเพื่อเซียวเจินเป็นแน่
เกรงว่าคงมีอยู่นานนับไม่ถ้วนแล้ว
ชุยหยิงถาม "เจ้าไม่ได้คิดจะทำการค้าเส้นไหมหลิวเจวียนที่กูซูจริงๆ ใช่หรือไม่?"
ฉินจินจือยิ้ม "ก็บอกแล้วไง ว่าเป็นตระกูลจ้าวที่ทำการค้าเส้นไหมหลิวเจวียน"
เห็นหรือไม่ นี่คือเคล็ดวิชาขั้นสูงสุดของการหลอกลวง
ทุกคำพูดที่กล่าวออกมาล้วนเป็นความจริง มีเพียงผู้พูดเท่านั้นที่เป็นนักโกหก
ชุยหยิงโน้มตัวเข้าไป "เจ้าว่าพรุ่งนี้องค์ชายเก้าจะมาหาเราหารือเรื่องใดอีก"
ฉินจินจือเลิกคิ้ว "ก่อนจะชักชวนผู้คนมาร่วมกลุ่ม มิต้องแสดงความสามารถของตนให้ประจักษ์หรือ? เขาคิดว่าตนเองเป็นไอ้เฒ่าเว่ยหรือ ที่จะเกณฑ์ทหารนับพันนับหมื่นได้เพียงลมปาก?"
ชุยหยิงพยักหน้า "แต่ก่อนที่ติดตามเจ้า ข้านึกว่าเหล่าองค์ชายเหล่านี้หัวไม่ค่อยจะดี แต่บัดนี้ดูไปแล้ว มิใช่หัวไม่ดี หากแต่คิดไม่ถึงเพียงเจ้าเท่านั้น ผู้ใดเล่าจะคาดคิดว่าองค์ชายสิบเก้าผู้ไม่เปิดเผยตัวตนเช่นนี้ กลับแอบเลี้ยงโจรม้า และในเมืองหลวงกลับไม่มีผู้ใดล่วงรู้"
ฉินจินจือหัวเราะแผ่วเบา "ข้าถือว่าเจ้ากำลังชมข้าอยู่ก็แล้วกัน"
สีหน้าชุยหยิงพลันเคร่งขรึมลง "ฉินจินจือ หากวันหน้าข้าก่อเรื่องใหญ่โต ทิ้งเศษซากความวุ่นวายไว้ให้เจ้า เจ้าจัดการได้หมดหรือไม่?"
ฉินจินจือเท้าสองมือที่ขอบหน้าต่าง "ในเมืองหลวงแห่งนี้ ต่อให้เจ้าทะลวงฟ้าจนเป็นรู บ่าวจวิ้นจู่ผู้นี้ก็ซ่อมให้เจ้าได้"