ณ โถงท้องพระโรง บรรดาขุนนางเห็นฉินจินจือยืนอยู่ข้างกายฮ่องเต้ ต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์อื้ออึง!
“ท่านองค์หญิงจินจือมาได้อย่างไรที่นี่ สตรีก้าวขึ้นสู่ท้องพระโรง ไม่รักษาจารีตเลย!”
“ใช่แล้ว มิใช่เรื่องเหลวไหลหรือ ฝ่าบาททรงตามพระทัยเกินไปแล้ว!”
ขุนนางไม่น้อยมีสีหน้าไม่พอใจ
ฉินจินจือกวาดตามองเว่ยฉา ชายชราผู้นั้นบิดหน้าหนีไปอีกทางทันที
ไอ้เด็กเวรนี่ เมื่อครู่ยังจะจับเขาเป็นอาวุธขว้างออกไป เขาไม่ช่วยนางพูดหรอก
ฉินจินจือพูดไม่ออก ท่านผู้เฒ่าช่างใจแคบเสียจริง
ตู้ชงก้าวขึ้นหน้ามาก้าวหนึ่ง “ฝ่าบาท ท้องพระโรงเป็นสถานที่ทรงหารือราชการแผ่นดินร่วมกับขุนนาง จะปล่อยให้สตรีย่ำกรายขึ้นมาได้อย่างไร!”
ฉินจินจือมองไปทางตู้ชง “กล้าถามท่านราชเลขาตู้ ปฐมเหตุแห่งการตั้งกองกำลังเชียนเหนี่ยวเว่ยคือสิ่งใด”
ตู้ชงเห็นหน้าฉินจินจือแล้วใจพลันติดขัดดั่งมีเปลวไฟอัดแน่น
“ย่อมเป็นความปลอดภัยของฝ่าบาท”
ฉินจินจือเลิกคิ้ว “เช่นนั้นท่านราชเลขาตู้จงใจหาเรื่องหรือ ท่านราชเลขาตู้ คราก่อนก็บอกท่านแล้ว อย่าได้ก่อกวน นี่ยังอยู่ในราชสำนัก”
นางในฐานะผู้บัญชาการกองกำลังเชียนเหนี่ยวเว่ย ยืนอยู่ที่นี่ย่อมปกป้องความปลอดภัยของฝ่าบาท ท่านรู้แก่ใจแล้วยังจะถามอะไรอีก
หัวใจตู้ชงบีบรัดจนเจ็บแปลบขึ้นมาอีกครั้ง
ขุนนางไม่น้อยได้ยินคำพูดของฉินจินจือแทบจะกลั้นขำไม่อยู่ มีหลายคนนึกดีใจที่ตนไม่ได้เอ่ยปาก
ตู้ชงสูดลมหายใจลึก “เมื่อท่านองค์หญิงอยู่ที่นี่ เช่นนั้นเรื่องส่งมอบแนวร่วมลับแคว้นฉู่ก็ควรรีบจัดการให้เสร็จสิ้น”
ฉินจินจือเลิกคิ้ว “ส่งมอบ? ส่งให้ใคร? ส่งให้ท่านราชเลขาตู้หรือ”