หลัวเจาได้ยินคำของเว่ยฉาก็กล่าวทันทีว่า "มิได้พ่ะย่ะค่ะ มิได้ ท่านเว่ยมีบทบาทสูงส่งในราชสำนัก จะมายังสำนักการต่างประเทศเล็ก ๆ ของข้าน้อยได้อย่างไร กระหม่อมชราภาพลงทุกวัน ต้องการคนหนุ่มมาช่วยเหลือ บุตรชายของท่านเว่ยนั้นกระหม่อมพึงใจยิ่งนัก ขอฝ่าบาททรงโปรดเห็นชอบด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ!"
หลัวเจาแทบจะมองท่านราชเลขาตู้ด้วยความตื่นตระหนก
ท่านราชเลขาตู้ ท่านอย่ามาทำร้ายข้าเลย!
ก็ปากของเว่ยฉาน่ะสิ พรุ่งนี้เข้าเฝ้าคณะทูต มะรืนแคว้นฉู่คงยกทัพมาแล้ว
เหล่าขุนนางในราชสำนักล้วนเคยประจักษ์ในอานุภาพของปากเว่ยฉากันถ้วนหน้า
เมื่อเห็นท่าทีลนลานของหลัวเจา ทุกคนก็รู้ว่าเขากังวลสิ่งใด
ตู้ชงหน้าดำคร่ำเครียด คาดไม่ถึงว่าหลัวเจาจะไม่ไว้หน้าเขาถึงเพียงนี้!
ฮ่องเต้กลับตรัสอย่างเบิกบานว่า "สำนักการต่างประเทศมีหลัวเจาเป็นผู้ดูแล เมื่อเขากล่าวเช่นนี้ เราก็ไม่มีอะไรจะคัดค้าน หงเต๋อเฉวียน ร่างราชโองการ แต่งตั้งเว่ยหลินเป็นรองหัวหน้ากรมคดีฉกรรจ์แห่งสำนักการต่างประเทศ พรุ่งนี้เข้ารับตำแหน่งทันที"
เว่ยฉาชำเลืองมองตู้ชงแวบหนึ่ง แล้วส่งเสียงเชิดดังลั่น
หลัวเจาจึงกล่าวอย่างพึงพอใจว่า "ขอบพระทัยฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ!"
นอกจากสองปู่หลานนั่นแล้ว เกรงว่าทั้งท้องพระโรงคงมีเพียงหลัวเจาผู้เดียวที่ยินดี
หลังถอนจากราชสำนัก ฉินจินจือก็ตามฮ่องเต้กลับวังหลังโดยตรง
ฮ่องเต้เห็นนางหันหลังจะเดินจากไปก็ตรัสว่า "เจ้ามาเป็นองครักษ์ปกป้องเรามิใช่รึ จะไปไหน?"
ฉินจินจือตอบอย่างมีเหตุมีผลว่า "ใกล้เที่ยงวันแล้ว ย่อมต้องกลับไปเข้าเฝ้าเสด็จย่าเพื่อรับเสวยกลางวันเพคะ ใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาทไม่มีผู้ใดคอยเสวย แต่หม่อมฉันมีผู้คอยอยู่"