การที่ฉินจินจือได้ยินคำพูดของเจิ้งชีทำให้นางค่อนข้างประหลาดใจอยู่บ้าง
นางรู้ดีว่าเจิ้งชีผู้นี้หาใช่คนจิตใจอ่อนโยนไม่
ในเรือนหลัง หากเกี่ยวข้องกับเรื่องผีสางวิญญาณ เบาถูกขับไล่ หนักถูกเผาทั้งเป็นก็มี
แต่เจิ้งชีก็ยังเลือกทางนี้ แสดงว่านางไม่กลัวตายเลยสักนิด
ถึงขั้นยอมสละชีวิตเพื่อการนี้ ดูท่าจวนสกุลเจิ้งคงมีเรื่องลึกล้ำซับซ้อนยิ่งนัก
ฉินจินจือฉายแววขบขันบนใบหน้า "ได้ ข้าตกลง สามวันให้หลัง ข้าจะไปจวนสกุลเจิ้งเพื่อเก็บศพให้เจ้าด้วยตนเอง!"
ในดวงตาของเจิ้งชีเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง "ขอบพระทัยท่านองค์หญิง!"
นางไม่กล่าว ฉินจินจือก็ไม่ถาม
อย่างไรเสียสามวันให้หลังย่อมรู้เอง
ขณะเจิ้งชีจากไป ชุยหยิงก็กำลังตามหาฉินจินจือ
"นี่... คุณหนูเจิ้งชีรึ?"
ฉินจินจือพยักหน้า "สายตาเจ้าก็ยังดี เมื่อครู่หน้าประตู ข้าเกือบจำนางไม่ได้"
ชุยหยิงเต็มไปด้วยความสงสัย "นางมาเพื่อสิ่งใด? มาขอร้องให้เจ้าช่วยเป็นพิเศษรึ?"
หลายวันมานี้ ผู้เข้าคัดเลือกมีจำนวนมาก ทว่าคนทั้งหลายก็เข้าใจคุณค่าที่แท้จริงของกองบัญชาการเชียนเหนี่ยวเว่ย
เจิ้งชีมีฝีมือทางการประพันธ์ไม่ธรรมดา ตำนานของนางส่อแง่คิดล้ำลึกอย่างไรก็ควรเป็นหนึ่งในคนของกองบัญชาการเชียนเหนี่ยวเว่ย
"นางขอร้องให้ข้าไปเก็บศพให้นางสามวันให้หลัง"
ชุยหยิงเบิกตากว้าง "อะไรนะ? เก็บศพ? ความหมายของนางคืออีกสามวันนางจะตายรึ?"
ฉินจินจือพยักหน้า
ชุยหยิงฉงนยิ่งนัก "เช่นนั้นเหตุใดนางจึงไม่ขอให้เจ้าช่วยชีวิตนางเล่า?"
"บางทีอาจมีสิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าชีวิตกระมัง"