ฉินจินจือหยิกแก้มเฟยเยี่ยน
“เอ็งว่าในฐานะสะใภ้เชื้อพระวงศ์ สิ่งใดสำคัญที่สุด”
เฟยเยี่ยนยกมือหนึ่งข้างกอดอก อีกข้างยื่นนิ้วโป้งกับนิ้วชี้จับที่คาง
หรี่ตาลง “ข้ารู้! คือภูมิหลัง!”
ฉินจินจือทำหน้าแปลกใจ กล่าวยิ้มๆ ว่า “ไม่เจอไม่กี่วัน เหตุใดรู้มากถึงเพียงนี้”
เฟยเยี่ยนทำท่าภาคภูมิรอฉินจินจือชม
ฉินจินจือเอาแขนพาดไหล่นาง “แต่นั่นเป็นเรื่องที่ต้องคิดก่อนแต่งเข้าราชวงศ์ แต่งเข้ามาแล้ว สิ่งสำคัญที่สุดย่อมเป็นทายาทสืบราชวงศ์”
เฟยเยี่ยนตาโต เข้าใจกระจ่าง “โอ้! พระชายาเอกรองกับองค์ชายรองอภิเษกกันหลายปียังไม่มีองค์หลานน้อย ดังนั้นนางจึงอยากให้อีอีหาบุตรให้นาง!”
ฉินจินจือสูดปาก ฟังดูพิกลชอบกล แต่มิใช่ไม่มีเหตุผล
เฟยเยี่ยนหันกลับมาถาม “เหตุใดท่านองค์หญิงไม่ให้อีอีจับชีพจรพระชายาเอกรองตั้งแต่แรก เช่นนั้นพระชายาเอกรองจะได้ติดค้างบุญคุณท่าน!”
ฉินจินจือหัวเราะออกมา “เฟยเยี่ยนของข้าเติบใหญ่แล้วจริงๆ รู้จักเก็บบุญคุณแล้ว แต่องค์หญิงข้านี่ชอบนักเวลาที่คนอื่นต้องมาขอร้องถึงหน้าข้าเอง”
เฟยเยี่ยนฟังแล้วตาเป็นประกาย “ท่านองค์หญิงทรงอานุภาพ!”
บุตรสืบสกุล ไม่ว่าจะชาวบ้านสามัญหรือชนชั้นสูง ล้วนเป็นเรื่องใหญ่ที่สุดในตระกูล
มิฉะนั้นคงไม่มีคำกล่าวที่ว่าอกตัญญูมีสามประการ การไร้ทายาทใหญ่ที่สุด
หากมีบุตรยาก สตรีในเรือนสามีย่อมถูกกระทำย่ำยีกลั่นแกล้ง
แต่แค่การมีบุตรเห็นได้ชัดว่าเป็นเรื่องของคนสองคน กลับไม่รู้ว่าเหตุใดหม้อนี้จึงโยนลงบนหัวสตรี