อัครมหาเสนาบดีชุยหัวเราะเบา ๆ “หลายปีมานี้ ข้าวางแผนในเมืองหลวงไว้มากมาย ทว่าไม่เคยนึกถึงเจ้าเลยสักครั้ง เป็นข้าที่พลาดไปจริง ๆ”
ฉินจินจือหัวเราะเย้ย “อัครมหาเสนาบดีชุยต้องการพบข้าเพียงเพื่อพูดคำไร้สาระเช่นนี้หรือ”
อัครมหาเสนาบดีชุยมองท่าทางดื้อรั้นของฉินจินจือ ทั้ง ๆ ที่เห็นชัดว่าเป็นใบหน้าอันงดงาม แต่กลับราวกับเห็นฉินจื่ออี๋ในวัยเยาว์อีกครั้ง
“พูดตามตรง ในหมู่คนรุ่นเดียวกัน ข้ามีความเห็นที่ดีต่อฉินจื่ออี๋ที่สุด”
ฉินจินจือดวงตาเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย “โธ่ ท่านอิจฉาบิดาข้า”
อัครมหาเสนาบดีชุยชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วกล่าวอย่างตรงไปตรงมา “เมื่อวัยเยาว์ ก็มีความอิจฉาอยู่บ้าง แต่ไม่ใช่เหตุแห่งการตายของฉินจื่ออี๋”
ฉินจินจือไม่พูดอะไร เพียงจ้องมองเขา
เนิ่นนาน อัครมหาเสนาบดีชุยเอ่ย “จะโทษก็ต้องโทษว่าอำนาจของกองทัพเจิ้นเป่ยใหญ่หลวงเกินไป”
ฉินจินจือมองใบหน้าอันหน้าซื่อใจคดนั้นแล้วหัวเราะออกมา จากนั้นก็หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
“อัครมหาเสนาบดีชุย ท่านคิดว่าข้าเป็นเด็กสามขวบที่หลอกง่ายหรือ กล่าวคำคลุมเครือสองสามประโยค แล้วคิดจะทำเป็นผู้บริสุทธิ์”
ฉินจินจือลุกขึ้นเดินไปที่โต๊ะ “ก็แค่ข้ออ้างของหมาในผู้ละโมภกลุ่มหนึ่งที่คิดจะได้สิ่งที่ไม่ใช่ของตนเท่านั้น
พวกเจ้าตระกูลสูงศักดิ์ที่เรียกว่ามีชื่อเสียง ไม่พอใจกับสถานการณ์ในตอนนี้ ต้องการอยู่เหนืออำนาจของราชบัลลังก์
บิดาข้าเพียงขวางทางพวกเจ้า ตราบใดที่กองทัพเจิ้นเป่ยยังอยู่ พวกเจ้าก็ทำการสำเร็จได้ไม่ง่าย