นอกรถม้า จ้าวอู๋จีกล่าวว่า "จวิ้นจู่ ศพของมือสังหารทั้งหมด ศาลต้าหลี่ได้ประสานกับกองกำลังเชียนเหนี่ยวเว่ยส่งไปยังกองบัญชาการเชียนเหนี่ยวเว่ยแล้ว"
ฉินจินจือเปิดผ้าม่านรถ "วันนี้ขอบคุณมาก"
จ้าวอู๋จีคำนับแล้วจากไปทันที
ทุกคนกลับมาที่จวนอ๋องเจิ้นเป่ย
ฉินเยี่ยรออยู่ที่ประตูด้วยสีหน้ากระวนกระวาย "เจอการลอบสังหารเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ ทำไมไม่เรียกกองทัพเจิ้นเป่ยมาล่ะ"
สีหน้าฉินจินจือกลับมาเป็นปกติแล้ว กลายเป็นท่าทางยียวนกวนประสาทอีกครั้ง
"ในเมืองหลวง หากไม่ได้รับพระราชทานหมายเรียก แล้วข้าจะเคลื่อนกองทัพเจิ้นเป่ย มิใช่คิดก่อกบฏหรืออย่างไร"
สีหน้าฉินเยี่ยเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
"ข้าจะเข้าวังสักครั้ง"
ฉินจินจือยักไหล่ มีชายแก่คนหนึ่งต้องรับเคราะห์แล้วสิ
รอจนหลิ่วอีอีจัดการอวิ๋นจิ่นเรียบร้อยแล้ว ก็ดึงฉินจินจือไปที่มุมหนึ่ง
นางวางมือลงบนชีพจรของฉินจินจือ
เมื่อครู่บนรถ ฉินจินจือสีหน้าซีดเผือด
นางเข้าใจฉินจินจือดี เรื่องแบบนี้ไม่ทำให้สีหน้านางเปลี่ยนไปได้
หลิ่วอีอีขมวดคิ้ว "พิษถูกกระตุ้นขึ้นมาจริงๆ ด้วย โชคดีที่ฤทธิ์โอสถฉวีหลางกดพิษไว้ได้ ช่วงนี้ร่างกายเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?"
ฉินจินจือคิดดู "รับรสชาติบางทีก็ปกติ บางทีก็ผิดปกติ นับไหม"
หลิ่วอีอีมองนางด้วยสีหน้าตกตะลึง "ทำไมไม่บอกข้าแต่เนิ่นๆ!"
ฉินจินจือลูบจมูก "มันผิดปกติเป็นพักๆ ข้ายังคิดว่าฤทธิ์ยาเป็นแบบนี้เอง"
หลิ่วอีอีรีบกลับห้องตัวเองไปค้นตำราแพทย์