"ท่านพ่อ ขนมจับจ่ายที่ท่านต้องการ ข้าหามาแล้ว"
ขณะที่ฉินจินจือกำลังเผชิญหน้ากับอัครมหาเสนาบดีชุย ชุยหยิงก็เคาะประตูห้องมาถึงพอดี
รอยยิ้มบนใบหน้าของฉินจินจือดูดุร้ายและแปลกประหลาด
นางเอนกายไปด้านหลัง นั่งเอนบนเก้าอี้มองเขาอย่างนั้น
ชุยหยิงผลักประตูเดินเข้ามา
แม้ฉินจินจือจะยิ้ม แต่ชุยหยิงก็ยังสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่ตึงเครียด
ฉินจินจือราวกับหมาป่าใหญ่ที่คิดจะเขมือบกระต่าย ยิ้มพลางเลื่อนชามาชาไปตรงหน้าชุยหยิง
"มาเหนื่อยๆ คงกระหายน้ำแล้ว ดื่มชาสักถ้วยเถิด"
ชุยหยิงพยักหน้า "กำลังกระหายน้ำพอดี"
นางเอ่ยพลางยื่นมือไปหยิบถ้วยชา อัครมหาเสนาบดีชุยตวาดขึ้น "อาอิง!"
ชุยหยิงตกใจ "เป็นอะไรหรือท่านพ่อ?"
อัครมหาเสนาบดีชุยจ้องมองฉินจินจือเขม็ง
นางเป็นคนบ้าโดยแท้จริงเลย!
เขาไม่สงสัยเลยแม้แต่น้อยว่าคำพูดของฉินจินจือจะเป็นเท็จ
อัครมหาเสนาบดีชุยมองฉินจินจือ "จวิ้นจู่ออกมาพบข้า แล้วเหตุใดไม่เห็นองครักษ์คุ้มกันข้างกายเลย?"
ฉินจินจือยิ้มอย่างเย่อหยิ่ง อัครมหาเสนาบดีชุยเพียงข่มขู่นาง หรือคิดว่าตอนนี้จะฆ่านางได้?
นางยกนิ้วขึ้น เป่าปากเป็นสัญญาณ นอกหน้าต่างวูบหนึ่งก็มีเงาร่างสิบเจ็ดคนพุ่งเข้ามา
"องครักษ์มังกรปักษาที่ท่านอ๋องผู้พ่อทิ้งไว้ให้ข้า อัครมหาเสนาบดีคิดว่าปลอดภัยพอหรือยัง?"
อัครมหาเสนาบดีชุยขมวดคิ้วมุ่น "องครักษ์มังกรปักษามิใช่ตายพร้อมกับซื่อจื่อไปแล้วหรือ?"
ฉินจินจือยักไหล่ "ไม่ได้ตายหมด ที่เหลืออยู่ที่นี่ทั้งหมด"