เผยจิ่นเหนียนคิดไม่ตกมาตลอด ว่าใต้ใบหน้างดงามดั่งบุปผานั้น เหตุใดจึงซ่อนใจงูพิษอสรพิษไว้
ชั่วร้าย อำมหิต ฟุ่มเฟือย ไร้สาระ ล้วนเป็นคำที่เขาประเมินฉินจินจือด้วยตนเอง
และก็คิดไม่ตกว่าเหตุใดเขาจึงกลายเป็นคนในดวงใจของนาง ทั้งที่รังเกียจนางถึงเพียงนี้
เพียงเพราะบุตรสาวสายตรงแห่งสกุลซุยหมั้นหมายกับเขา นางก็จะผลักอีกฝ่ายลงสระให้จมน้ำตาย
เผยจิ่นเหนียนมองฉินจินจือด้วยความรังเกียจยิ่ง "เจ้าก่อเรื่องใหญ่จนถูกขับออกจากเมืองหลวง อ๋องเจิ้นเป่ยใช้คุณงามความดีทั้งชีวิตถึงแลกให้เจ้ากลับมาได้ แต่เจ้ากลับมาก็ยังทำชั่วอีก ดื้อดึงไม่รู้สำนึกผิด จะคู่ควรแก่ความอุตส่าห์ของอ๋องเจิ้นเป่ยได้อย่างไร สาวใช้ผู้นี้ทำผิดอะไร เจ้าถึงได้ทารุณโหดร้ายเช่นนี้"
ฉินจินจืออยากจะหัวเราะออกมาจริงๆ เผยจิ่นเหนียนนี่ยังโง่เง่าเช่นเคย
โง่ถึงขั้นจะพูดจาผดุงธรรมเพื่อช่วยเหลือผู้อื่น โดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตนเองบุกเข้ามาในตำหนักบรรทมของฮองเฮา
แต่ฟ้าดินรู้ดี เลือดบนใบหน้าของเฉินหลิวอิงไม่ใช่สิ่งที่นางทำ
แม่นมหลี่ที่อยู่ข้างๆ ก้าวไปข้างหน้าทันที "บังอาจ! เจ้าเป็นใคร จึงกล้าบุกเข้ามาในตำหนักบรรทมของฮองเฮา!"
เผยจิ่นเหนียนชะงักไป เขาไม่เคยเข้าวังหลังมาก่อน นึกว่าสวนเล็กๆ นี้เป็นเพียงที่หลบร้อนของนางใน วังหลังไม่ได้อยากอย่างที่คิด กลับกลายเป็นตำหนักบรรทมของฮองเฮา
เผยจิ่นเหนียนคารวะแล้วกล่าวว่า "ท่านแม่นมโปรดอย่าถือโทษ ข้าชื่อเผยจิ่นเหนียน เข้าวังครั้งแรกจึงหลงเข้ามาในตำหนักฮองเฮา โปรดประทานอภัยด้วย"
แม่นมหลี่ก็ยังตวาด "อุทยานของฮองเฮามีทหารราชองครักษ์ลาดตระเวนอยู่ตลอด เหตุใดไม่มีผู้ใดขัดขวางเจ้าเลย!"
เผยจิ่นเหนียนเต็มไปด้วยความสงสัย "เมื่อครู่ตอนข้ามา ไม่เห็นทหารราชองครักษ์เลย"