เสิ่นหมิงถังเผยสีหน้ายินดีออกมาต้อนรับฮ่องเต้
“ถวายบังคมฝ่าบาท”
ฮ่องเต้ทรงประคองนางให้ลุกขึ้น
“ในตำหนักไม่มีผู้อื่น เจ้ารักไม่ต้องมากพิธี”
เสิ่นหมิงถังเอ่ยเสียงออดอ้อน “ฝ่าบาท หม่อมฉันลงครัวตุ๋นซุปถวายด้วยตนเอง ทอดพระเนตรเถิด มือหม่อมฉันแดงปูดเพราะไฟลวก”
ฝ่าบาททรงโปรดที่ฮองเฮาล้างมือปรุงน้ำแกงถวาย นางก็ทำได้เช่นกัน
ฮ่องเต้ทรงโอบไหล่นาง “เช่นนั้นเราจักลิ้มรสให้สมใจ”
ทั้งสองจูงมือกันเข้าตำหนักชั้นใน
โต๊ะเสวย ฮ่องเต้ทรงชมซุปของเสิ่นหมิงถังมิขาดปาก
ท่านปู่หงทูลขึ้นทันควัน “ฝ่าบาท ซุปนี้พระองค์เสวยมากพอสมควรแล้ว”
พระกระยาหารของฮ่องเต้มิควรเสวยมาก หากผู้ใดรู้รสที่โปรด ย่อมเสี่ยงถูกวางยาพิษ
ท่วงท่าของฮ่องเต้ก็ทำให้เสิ่นหมิงถังยิ้มแย้มเบิกบาน
นางเอ่ยอย่างรู้กาลเทศะทันใด “ฝ่าบาท ทรงพระวรกายเป็นสำคัญ”
ฮ่องเต้ทรงแย้ม “เจ้านี่หนอ ห่วงเราแต่ผู้เดียว อีกไม่กี่วัน เราจะพาเจ้าไปเที่ยวตำหนักนอก เจ้ามิโปรดบ่อน้ำพุร้อนที่นั่นที่สุดหรือ”
เสิ่นหมิงถังมีแววน้อยพระทัย “ฝ่าบาท บัดนี้หม่อมฉันมิอาจตามเสด็จไปตำหนักนอกได้”
ฮ่องเต้ตรัสถาม “เหตุใดเล่า หรือกายไม่สบาย”
ท่านปู่หงทูลอธิบายด้วยความใส่ใจ “ฝ่าบาท ตำหนักนอกมีเพียงฮองเฮาและพระสนมขั้นเฟยขึ้นไปจึงจักตามเสด็จได้ บัดนี้พระสนมทรงดำรงตำแหน่งกุ้ยผิน จึงมิอาจตามเสด็จ”
ฮ่องเต้ทรงทำกริ้ว “มีกฎเกณฑ์เช่นนี้แต่เมื่อใด จงมีราชโองการในบัดเดี๋ยว คืนตำแหน่งกุ้ยเฟยให้หมิงถัง”
ท่านปู่หงทูลทันที “มิได้เด็ดขาดพ่ะย่ะค่ะ ตอนนี้ในราชสำนักไม่พอใจที่ฝ่าบาททรงโปรดพระสนมเป็นอันมาก วงศ์ตระกูลของพระสนมเพิ่งถูกตัดสินโทษ ฟื้นตำแหน่งกุ้ยเฟยเดี๋ยวนี้หาใช่ผลักพระสนมให้อยู่ท่ามกลางคลื่นลมหรือ”