เช้าวันรุ่งขึ้น เข้าวังเข้าเฝ้า
ขุนนางหลายนายร่วมกันถวายฎีกา ทูลขอให้ฝ่าบาททรงเรียกคืนอำนาจบัญชาทัพจากฉินเยี่ย
“ฝ่าบาท บัดนี้ใต้หล้าสงบสุขแล้ว ไร้ซึ่งศึกสงคราม ฉินเยี่ยกลับยังยึดอำนาจทัพไม่ปล่อย หากเนิ่นนานไป ผู้นี้ย่อมมีใจคิดทรยศเป็นแน่ ขอฝ่าบาททรงไตร่ตรองให้ถี่ถ้วน!”
ฮ่องเต้กลับโบกพระหัตถ์ตรัสว่า “อ้ายชิงคิดมากเกินไปแล้ว เราเติบโตมากับอ๋องเจิ้นเป่ยตั้งแต่ยังเยาว์ ผ่านศึกยี่สิบปี อ๋องเจิ้นเป่ยเคยใช้กายบังเกาทัณฑ์สิบสามดอกให้เรา ช่วยเราจากยามคับขันนับครั้งไม่ถ้วน ทั้งเรายังเลี้ยงดูจินจือไว้ใต้ชายคาตั้งแต่นางยังเล็ก เราจึงไม่มีวันเชื่อว่าเขาจะมีใจทรยศ!”
บุญคุณช่วยชีวิต หลานสาวเป็นตัวประกัน
นับแต่วันที่ฉินจินจือเข้าวัง เหล่าขุนนางในราชสำนักต่างเล็งเห็นในใจ
เพียงแต่ก่อนหน้านี้ต้องพึ่งพาฉินเยี่ยต้านศึกแคว้นฉู่ บัดนี้สงครามยุติแล้ว
ฉินเยี่ยคิดคดต่อฝ่าบาทหรือไม่ ไร้ผู้ใดหยั่งรู้
แต่พวกเขารู้ดีว่า ตราบใดที่อำนาจทัพยังอยู่ในมือฉินเยี่ย
ตระกูลสูงศักดิ์ทั้งหลายก็จะถูกบีบรัดต่อไปอีกวัน
“ฝ่าบาท ราษฎรชายแดนรู้จักแซ่ฉิน ไม่รู้จักแซ่เซียว ทัพเจิ้นเป่ยนับล้านนายฟังคำบัญชาของฉินเยี่ยเพียงผู้เดียว หากยังไม่เรียกคืนอำนาจทัพ ในไม่ช้าจักเป็นภัยใหญ่หลวง!”
ฮ่องเต้ทรงขมวดพระขนงน้อย ๆ “อ๋องเจิ้นเป่ยออกรบชายแดนนานนับสิบปี ยุติความทุกข์เข็ญที่แคว้นฉู่สังหารเข่นฆ่าราษฎร นี่ก็เป็นเรื่องธรรมดา บัดนี้ศึกสงบแล้ว ราษฎรย่อมไม่เป็นเช่นนั้นอีก”
“ฝ่าบาท! ทัพเจิ้นเป่ยมีนับล้านนาย บัดนี้ศึกสงบแล้วกลับยังคงประจำการตามชายแดนและจุดยุทธศาสตร์สำคัญ อ๋องเจิ้นเป่ยยิ่งนำทัพหนึ่งแสนนายเข้านครหลวง ตั้งค่ายอยู่นอกเมือง หากเขามีใจทรยศ เพียงยกแขนตะโกน เมืองหลวงก็แตกในพริบตา”