"ไปเชิญท่านราชเลขาตู้ออกมาพบหน่อย"
เด็กรับใช้หน้าประตูเห็นกองทหารด้านหลังฉินจินจือก็รีบวิ่งเข้าไปในจวน
เขาได้ยินมาว่า ถ้านางผู้นี้อารมณ์ไม่ดีจะพังประตูเข้าไปตรง ๆ เลยนะ!
ไม่นาน ตู้ชงก็เดินออกมาด้วยสีหน้าบูดบึ้ง
"ท่านองค์หญิงตามหาข้ามีธุระอันใด?"
ตู้ชงตอนนี้แค่เห็นหน้าฉินจินจือก็รู้สึกเจ็บหน้าอกขึ้นมา
ฉินจินจือโบกมือ ทหารสี่นายด้านหลังยกตู้ชงมาถึงหน้าจวนตู้แล้ววางคนลง
ตู้ชงสีหน้าเปลี่ยนไปทันที "เหตุใดถึงบาดเจ็บถึงเพียงนี้! เร็วเข้า! เรียกหมอประจำจวนมาเร็ว!"
ตู้ชงเป็นหลานชายของน้องชายร่วมท้องเขา
แม้จะไม่เฉลียวฉลาดนัก แต่ตั้งแต่เล็กก็เชื่อฟังเขามาก นับว่าเขาเฝ้ามองเติบโตมา เมื่อเห็นตู้ชงเป็นเช่นนี้ ในใจก็ร้อนรนยิ่งนัก
ตู้ชงจ้องเขม็งไปที่ฉินจินจือ พูดตะกุกตะกักว่า "อา... อากง ล้างแค้น! ล้างแค้นให้ข้าด้วย!"
จากนั้นเหมือนใช้แรงเฮือกสุดท้ายกล่าวว่า "ฉินจินจือ ข้าขอสาปแช่งเจ้า ให้ตายอย่างทรมาน ตกนรกไม่มีวันได้ผุดได้เกิด!"
พูดจบก็สิ้นลมหายใจโดยสมบูรณ์
ฉินจินจือกลับมีสีหน้าสงบนิ่ง "เช่นนั้นก็ไปรอข้าในนรกเถิด"
ตู้ชงตาค้างไม่ยอมหลับ ตู้ชงคำรามด้วยความโกรธว่า "นี่มันเรื่องอะไรกัน! เจ้ามิได้บอกว่าจะช่วยเขากลับมาให้ข้าอย่างครบสามสิบสองหรอกหรือ!"
ฉินจินจือทำสีหน้าจริงใจกล่าวว่า "ก็ครบสามสิบสองมิใช่หรือ ตัวยังครบมิได้ขาดแม้สักส่วน!"
ตู้ชงตวาดลั่น "ฉินจินจือ! เจ้าทำอะไรลงไป!"
ฉินจินจือทำหน้าไร้เดียงสากล่าวว่า "ข้าก็ช่วยเขาแล้วนี่นา ก็ไอ้โจรร่อนเร่พวกนั้นไม่รักษาคำพูดเอง ว่าข้าก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวมันก็จะตัดเชือก ข้าคิด ๆ ดูแล้ว ก้าวเดียวคงไม่ได้ ข้าก็เลยก้าวไปสองก้าว ใครจะรู้ว่ามันจะตัดเชือกเสียจริง!"