เสิ่นหวนทุบเครื่องหยกประดับในเรือนแตกกระจายนับไม่ถ้วน
“ไร้ค่า! พวกเจ้าน่ะไร้ค่า! แม้แต่คนยังเฝ้าไว้ไม่ได้!”
เสิ่นหวนถูกบ่าวรับใช้ในจวนช่วยไว้ได้ จากนั้นก็กลับบ้านอย่างอเนจอนาถ ระเบิดอารมณ์โกรธเกรี้ยวครั้งใหญ่!
ใครกันแน่! ที่เอาเขาไปแขวนไว้บนประตูเมือง!
ทำให้เขาต้องขายหน้าถึงเพียงนี้!
ภริยากั๋วกงปวดใจหลานชาย โกรธแค้นหนัก!
สั่งโบยบ่าวติดตามของเสิ่นหวนตายต่อหน้าฝูงชน!
“ให้พวกเจ้าดูแลปกป้องนายน้อย! พวกเจ้าดูแลนายน้อยกันอย่างนี้หรือ? กลางแสงตะวันต่อหน้าฝูงชน กลับถูกแขวนคาอยู่บนประตูเมือง! หน้าตาสกุลเสิ่นของข้ายังต้องเอาไว้หรือไม่! หากนายน้อยพลัดตกลงมาจากประตูเมือง ชีวิตทั้งครอบครัวของพวกเจ้าก็ยังไม่พอชดใช้!”
เสิ่นกั๋วกงยิ่งเดือดดาล “นี่มันย่ำเหยียบหน้าตาเสิ่นกั๋วกงของข้าชัดๆ! สืบ! สืบให้ข้า!”
เสิ่นหวนตะโกนลั่นว่า: “หากจับคนผู้นั้นได้ ข้าจะถลกหนังรื้อกระดูก ตายอย่างไร้ซาก!”
ภริยากั๋วกงปลอบโยนอยู่นานกว่าจะเกลี้ยกล่อมให้เสิ่นหวนกลับเรือนได้
ใครจะรู้ พอกลับถึงเรือน บ่าวก็มารายงาน
จ้าวอิงเอ๋อที่ถูกลักพาตัวมา หายไปแล้ว!
เสิ่นหวนกระทืบบ่าวทั้งหมดในเรือนจนล้มคว่ำ!
“ไร้ค่าทั้งนั้น! ส่งคนไปตามหาทันที! นังแพศยานี่! กล้าหนี! รอจับมันกลับมาได้ เจ้าจะรู้ซึ้งถึงรสมือข้า!”
ทันใดนั้น หมู่นายตรวจก็กรูกันบุกเข้ามา
“นายตรวจศาลต้าหลี่รับพระราชโองการมาจับกุมตัว เสิ่นหวนอยู่ที่ใด!”
เสิ่นหวนตวาดกลับทันทีว่า: “ศาลต้าหลี่หมาอะไร! กล้ามาเหิมเกริมในจวนกั๋วกง! ใครก็ได้ ไล่มันออกไป!”